dinsdag 22 september 2015

GAME OVER II


Vandaag is het alweer een week geleden dat ik van de dokter te horen kreeg dat ik een zenuwinzinking had. Totally out of the blue. De weken daarvoor was ik uitzonderlijk moe geweest. Ik sliep bijna een halve dag om 's ochtends wakker te worden & me te realiseren dat de vermoeidheid amper was afgenomen. Als ik 's avonds niet sliep, dan weende ik mezelf in slaap met een hoofd bomvol gedachten, maar voornamelijk ook angsten. Mijn laatste werkdag kon ik de telefoon niet meer opnemen. Ieder menselijk contact was er teveel aan. Iedere sociale interactie deed me dieper in mijn schulp terugtrekken en liet mijn ogen vollopen met traanvocht. Mijn hele leven had ik me bij iedere tegenslag sterk gehouden, het hoofd hoog opgeheven om alles te trotseren. Dipjes waren menselijk, maar ik overwon ze stuk voor stuk binnen een korte termijn. Het leek naarmate de tijd vorderde alsof ik tegen een steeds sterkere stroming inzwom en iedere tegenslag mijn weerstand laagje per laagje deed dalen.

Ik herinner me nog het moment waarop ik plaatsnam in de wachtzaal, amper functionerend. Ik vocht tegen tranen die steeds opnieuw in mijn ogen opwelde, opnieuw en opnieuw. Eens bij de dokter kon ik in stukken en brokken mijn eerste zinnen uitbrengen: "ik denk dat ik heel erg ziek aan het worden ben. Ik denk dat het niet meer gaat.". Mezelf emotioneel niet meer in de hand hebben, was één van de meest confronterende zaken die ik ooit meemaakte. Vooral het ongecontroleerd huilen was zo ontzettend moeilijk, net als de confrontatie aangaan met jezelf. Het werd tijd om mezelf de spiegel voor te houden. Het gevoel van wegkwijnen, leegte en ongelukkigheid namen zo expliciet de overhand dat ik niet anders kon dan plooien.

Het voorbije weekend kwam ik mijn baas tegen toen ik de dochter van de jeugdbeweging oppikte. Ik realiseerde me dat ik er al bij al gezond uitzag, desondanks mijn werkonbekwaamheid. Ik had geen buikgriep, geen longontsteking, geen maagzweer, geen whatever. Het zat enkel in mijn hoofd niet juist. Ik kwam thuis en weende de hele dag verder. Wat moet hij wel niet van me gedacht hebben?

Vandaag had ik een afspraak met mijn psychologe, die op een gegeven moment zei: "jij bent wel enorm angstig. Ik voel je angst om alles, maar vooral je angst om wat mensen nu van je denken.". Misschien is het dat wel, misschien was het dat altijd wel. Misschien ben ik te lang te sterk geweest, niet omdat ik het aankon, maar meer omdat het zo hoorde.

Fuck al die quotes met een hoog Pinterest-gehalte als in: "will this matter in a year?" e.a. Vergeet het, ge hoeft niet altijd sterk te zijn. Neem het aan van iemand die zich de voorbije jaren te lang te sterk heeft gehouden.

Dus, laten we opnieuw kennismaken:
Hallo, mijn naam is Stephanie, ik ben 26 jaar, ik heb 2 schone kinderen, een tof lief en ik ben depressief as hell. En ik neem er nu vrede mee. Ik werk eraan, maar ik neem er vrede mee dat ik niet zo sterk ben als ik me steeds wou voorhouden.

You cannot heal a lifetime of pain overnight, be patient with yourself, it takes as long as it takes to rebuild yourself.


4 opmerkingen:

  1. *knuffel*
    Zo sterk van je om dit taboe te doorbreken. Er is geen schande in en er zijn veel meer mensen die dit doormaken dan je denkt. Ik herken je gevoel. Van bij mezelf (ooit), maar ook van bij mensen dicht bij me. Er is een gebrek aan inlevingsvermogen van diegenen die nog nooit een depressie gehad hebben. Hoe rot ook, het is niet anders, ze begrijpen het niet. Maar statistisch is de kans groot dat ze ook ooit gevangen worden door dat machteloze gevoel. En dat ze dan zullen denken "zo voelt het dus, nu begrijp ik het".
    Dus trek het je niet aan wat anderen denken. Je bent het jezelf verschuldigd om volgens je eigen grenzen te leven. En om daar niet beschaamd over te zijn. Integendeel, zo laat je ook aan anderen zien dat het OK is om gas terug te nemen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. dat is het nu juist he, je ziet het niet ad buitenkant(of je doet je best om het te verbergen want je wil niet zeuren, vermijd contacten zodat je niet hoeft te antwoorden op de vraag "hoe is het met je" of wat heb je gedaan, verschuil me veilig achter verhalen over de kindjes om het toch maar niet over mezelf te moeten hebben). Tot je even uit"breekt" uit je isolement en dan te horen krijgt dat mensen ervan schrikken, je helemaal niet zo "overkomt"; dan komt "het muurtje" ter sprake, mijn muurtje... Ik wil maar zeggen: het is niet evident om "er"over te praten, om diverse redenen. Ik ben er "vrienden" door verloren, terwijl dat er juist niet meer bijkan.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat jammer dat je er vrienden door verloren bent. Spijtig genoeg rust er nog steeds zo'n groot taboe op alles wat met psychologische moeilijkheden te maken heeft. Veel sterkte, Anne. Laat het niet aan je hart komen.

      Verwijderen