zondag 14 februari 2016

Aan mijn lief.



Beste lief,
Schoonste lief,
Zachtste lief,

In het licht van Valentijn dacht ik je een ode te schrijven. Niet zomaar een zeemzoeterige ode of een puberale liefdesverklaring, maar eerder een hulde aan al dat schoons dat gij in mijn leven bracht. Momenteel kijk ik naar een onderdeel van dat schoons. Het laatste wat je zei was 'ik zie je graag', waarna jouw oogluikjes langzaam sloten en jouw lichaam wikkelde om dat van mij. Je was zo moe dat je na amper enkele minuutjes in slaap viel. En ik zit hier te kijken naar jou, soms met zoveel fascinatie dat ik dit minutenlang kan volhouden, zonder dat er ook maar een ander gedacht in mijn hoofd springt en me laat ophouden alle plekjes van jouw lijf in me op te nemen.

Ik weet nog hoe er ooit aan mij werd gevraagd om onze relatie te beschrijven. Het eerste woord dat in me naar boven kwam was 'rust'. Ik ben geen schip meer dat elke dag kan kenteren, of erger: zinken, door een wilde storm op zee, maar eerder een klein bootje dat kabbelend aan een steiger hangt of meevaart met de stroom (minus de storm in september). Je bracht me rust, niet alleen in mijn leven maar ook binnenin mezelf. Je zorgt ervoor dat ik op tijd een time-out krijg, een beetje zoals bij de kindjes, zodat ik minder dan ooit overkook. "Doe dat morgen, neem een warm bad en ontspan", zijn een van mijn favoriete zinnen die vaak uit je mond komen. "Kom is hier dat ik u vastpak", is natuurlijk met stip de meest geliefde.

Het tweede woord dat in me opkwam, was 'gewoon'. Gewoon heeft meestal een negatieve connotatie wanneer het over relaties gaat, maar dat is het in deze niet. De omschrijving van onze relatie in mijn gedachten is gewoon, normaal, doorsnee. You are my rock! We praten veel, jij maakt op de meest ongepaste momenten veel (flauwe) mopjes waar ik soms zo ontzettend van moet lachen, ik geniet van jouw kookkunsten en jij van mijn voetmassages en soms kunnen we elkaars bloed drinken, just as it should be. 

Je ontpopte je in een zeer korte tijd tot een vaderfiguur voor mijn twee kleine meisjes, iets wat absoluut hen ten goede kwam. Jij was de strenge stem die ze af en toe eens nodig hadden en die ik hen niet kon geven, of de toegevende hand die hen soms een snoepje toestopte wanneer ik zei dat er al genoeg snoep in de buikjes zat. Jij zorgde voor een blijvende constante in hun leven; jij bleef in hun levens, ook al werd er eerst uitgebreid getest of je het toch niet zou opgeven na wat boze blikken, dagenlang negeren of geschreeuw van hen.

Wij zitten beiden in het contrakamp van de Valentijnsheisa. We snappen dat je liefde niet uit met een bos bloemen op een vast tijdstip. De liefde verdwijnt niet als er op 14 februari geen doosje chocolaatjes of een ontbijt op bed voor je neus staat. We gaan beiden weer vast hard lachen wanneer iemand op facebook een klaagzang afsteekt omdat de obligatoire liefdesverklaring niet in zijn/haar oren weerklonken. Mijn lof voor jou is dan ook niet enkel verdiend voor deze dag. Mijn lof voor jou is voor alle momenten wanneer je mij 's nachts nog een zoentje geeft voor je opstaat om te vertrekken naar het werk en voor de momenten dat je om 20u45 (inside joke) in slaap valt omdat de voorbije uren reeds het meeste van jouw energie hebben opgeslorpt. Mijn lof voor jou is niet enkel omdat het deze dag is, maar omdat het elke dag mag gezegd worden op de momenten dat we aan elkaar voorbijsnellen. Misschien zou dat net de bedoeling van Valentijn kunnen zijn.

x,

ik



2 opmerkingen:

  1. Mooi geschreven!
    Heel herkenbaar ook.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zo mooi als je iemand hebt waar je je 'liefdesdag" me kunt vieren ;-)

    BeantwoordenVerwijderen