zaterdag 5 november 2016

De Psychologische Spelen 2016


Volgende week is de laatste week dat ik thuis ben. Dan eindigt de ziekteperiode die mijn huisarts voorschreef. Een maand eerder zei ze "burn out" en een jaar eerder zei ze "ge gaat het geen jaar meer uitzingen zo".

"Alsof het een straf is terug te moeten gaan werken", klinkt het. Mijn thermometer geeft geen koorts aan, mijn lichaam ziet er niet ziek uit (al kunt ge het ook niet direct nog een frisse, fitte massa noemen). Elke ochtend voelt het toch alsof ik in jaren niet meer heb geslapen: 't is op. De energie, ze is weg. Ik merk het wanneer ik iets doe en letterlijk mijn hoofd in shutdown voel gaan. Hoe ik minutenlang naar eenzelfde punt kan staren zonder tijdsbesef of gedachten. Of hoe mijn gedachten soms de overhand nemen en alle andere essentiële zaken op de achtergrond houden. De Psychologische Spelen 2016 te België.

't Is een tijd van het herbeleven van momenten waarvan je dacht dat ze begraven lagen onder een dik pak teer. De oppervlaktelaag werd reeds afgeschraapt, wat ze onbestaande maakt. De begraven herinneringen banen zich een weg door venijnige scheurtjes in de fundering. De diepst verscholen zijn de lelijkste beesten, de meest hardnekkige ook. Ze blijven in je hoofd ronddwalen terwijl je jezelf afvraagt hoe je hen ooit kon verdringen. Iedere nacht herbeleef je ze. Je wordt wakker, je huilt stilletjes de schaamte weg en hoopt dat je niemand wakker maakt met je eenzame gesnik. Wanneer de ochtendzon de hemel kleurt, is het een vanzelfsprekendheid dat je jouw nachtelijke zielenroerselen opnieuw absorbeert. Volgende nacht beter.

 't Is een tijd van verlangen naar affectie en bevestiging tijdens een zoektocht naar je eigen meerwaarde. Een onbekende glimlach ontroert mij zo immens dat ik de tranen steeds moet bedwingen. 't Is zo schoon om van mensen die ik slechts oppervlakkig kende verhalen te horen. Dat ze ervaringen vertellen, begrip of tips, is ongelofelijk om zien. Ik ben zo dankbaar om te mogen delen in hun leefwereld.

Elke dag opnieuw. Ik bind mijn masker mooi achter de haren vast en oefen op uitbundigheid of stilte. Geen mens zou het begrijpen dat de realiteit meer moeite kost dan het toneelstuk.

2 opmerkingen:

  1. "En elke dag bind ik mijn masker voor..." Hoe treffend geschreven! Een aantal jaren geleden verongelukte onze zoon. Mijn man en ik zijn ondertussen volleerde acteurs geworden want "wij gaan er toch zo goed mee om." We hebben gelukkig enkele geliefden waar we onszelf mogen zijn, zonder masker :-) Dikke steunknuffel. X

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik lees nu pas je opmerking. Mijn gevoelens zijn zoveel minder dan degene waar jullie mee om moeten gaan, denk ik dan. Een wederkerige steunknuffel! Gelukkig hebben jullie nog naasten die jullie mee kunnen steunen in de verwerking en herdenking van jullie zoon. <3

      Verwijderen