Een vluchtig moment.

We namen plaats op een bankje, impulsief, geen mens die in onze buurt was.
Een vluchtige ongeplande picknick.
Een mini-kikker sprong op Fiores voet omdat ie dacht dat ze zijn mama was.
Phéline kreeg schrik van een onbekend geluid tussen het riet, dat gevolgd werd door geplons en geritsel. Wedden dat het een zieke eend was?
We aanhoorden een passerende trein en verzonnen zijn reisbestemming.
Waarom zijn die koffiekoeken met enkel glazuur en geen vulling soms de lekkerste?

Appeltjes plukken

Oftewel: apple picking, zoals dat al jaren in Amerika bekend is. Daar is het al jarenlang een bekend fenomeen dat men rond deze periode zich even terugtrekt in een boomgaard en er appels plukt, geniet van live muziek en ritjes maakt met de hooikar. Er worden zelfs speciale apple picking festivals georganiseerd. ( Misschien een ideetje voor volgend jaar? ;-) )

In ieder geval, het idee van zelfoogstboerderijen of zelfplukboomgaarden, of hoe ge het ook wilt noemen, is iets wat bij ons nog niet helemaal ingeburgerd is. Toen ik het berichtje bij een moeder van één van Phéline's klasgenootjes op Facebook las, was ik enorm enthousiast. Gelukkig deelde de 13-jarige dochter van het lief eveneens die joligheid en niet veel later reden we met een zomers gevoel naar Sint-Gillis-Waas het groen tegemoet.

We streken neer in het fruitbedrijf van Tack-De Cauwer, waar zich ook de Zevenster bevindt, een gezellig zomerterras dat eveneens wordt uitgebaat door bovenstaande familie. Spijtig genoeg hadden we nu geen tijd meer om ons daar even neer te vlijen want we moesten een Chiro-kindje gaan ophalen (dat spijtig genoeg niet naar appeltjes rook maar naar spaghetti meets verf, bloem, gras en alle andere "doopproducten").

Fiore en de dochter van het lief proefde met veel smaak de appeltjes. Of eerder: appels. Het waren gigantisch grote stuks met een mooie rode kleur. Ze waren zacht van smaak, maar toch niet te flets. Het sap liep langs de kaakjes van Fiore zo naar beneden. 't Smaakte!

We gingen, zoals ge hierboven kunt zien, met een 18-tal kilo appelen naar huis. Vanavond staat mij de heuse taak te wachten om minstens de helft hiervan om te zetten in appelmoes. Als dat niet iets is om naar uit te kijken ...

Na school

Wanneer we nog in 9100 woonde, trokken we na schooltijd regelmatig naar de nieuwe Clementwijk. Dat is een stuk terrein waarop binnenkort een hele wijk wordt gebouwd, maar waar nu eigenlijk vooral veel bloemen en planten staan, net als wilgenhutten, een voetbalterreintje enz. De kinderen kunnen er zich heerlijk uitleven, eindeloos rondlopen, zonder op te moeten letten voor auto's of fietsers.

Nostalgisch als we waren trokken we er na school met vriendjes van Phéline & Fiore even op uit om te genieten van deze rustige plaats.

Zwerfvuil deed dienst als een plaatsvervangende voetbal.

We aten heerlijk hoeveijs van shondshof, een boerderij een beetje verderop.

Er werden kindjes verstopt ...

en er werden bergen overwonnen.

Een jaartje geleden kwamen we hier ook nog, toen dit gebied zich amper een kilometer van onze voordeur bevond. Toen gaf de zon net iets meer zonnestraaltjes. 

Koek&ei

Naar aanleiding van onze wekelijkse lunch op vrijdag, proberen we meestal iets nieuws. De enige vereiste is dat onze eetplek binnen ons dagelijks pendelgebied Beveren - Sint-Niklaas ligt. Op zich biedt dat zeer veel mogelijkheden. Het is dus elke keer wel spannend afwachten naar wat we gaan eten (en of we nadien niet met honger of een onaangenaam gevoel buiten gaan) aangezien we vele plaatsen voor de eerste keer bezoeken.

Via koek&ei

Gisteren was koek&ei aan de beurt, een adresje waar je op de juiste plaats bent voor een snelle lunch.

Koek&ei is gelegen op het Hendrik Heymanplein te Sint-Niklaas. De locals zullen eerder aan de vermelding van het oude gildenhuis iets hebben. Het is absoluut bewonderenswaardig hoe men van zo'n ongezellige plek als het gildenhuis iets warms heeft gemaakt. De muurbekleding is zeer geïnspireerd op het behang van Orla Kiely, wat extra pluspunten in mijn leefwereld verdient.

Er wordt gebruik gemaakt van gerecycleerde materialen. Zo hebben ze bijvoorbeeld vergieten gebruikt voor de verlichting of jute zakken als gordijnen. Ook alle materialen, zoals de tafels, stoelen, het servies, stralen een huiselijke en warme sfeer uit.

Wanneer we vrijdags lunchen, is dit vanzelfsprekend zonder kinderen. Meestal is dit maar goed want de meeste eetgelegenheden hebben geen faciliteiten voor kinderen, op een kleurplaat en wat kapotte kleurpotloden na. Hier troffen we echter een ruime speelhoek aan, waardoor ik denk dat we hier perfect hadden kunnen neerstrijken met de kroost. Ze hadden, naar mijn inschattingsvermogen, zich hier geen moment verveeld.

Via koek&ei

Via koek&ei

Koek&ei werkt bijna uitsluitend met bio en seizoensgebonden producten. Je ziet op hun menukaart diverse verwijzingen staan naar bioproducten, welke ik enkel kan aanmoedigen. Dat de producten die ze gebruiken eerlijk zijn, proef je ook aan de gerechten. Ik koos bijvoorbeeld een vegetarische lasagne die zeer lekker smaakte, boordevol smaakvolle groentjes. De wederhelft koos voor een smos martino, waarover ik natuurlijk niet kan oordelen, doch het oogde in ieder geval zeer smakelijk. :-)
Pluspunt: mijn glas witte bio-wijn was tot de nok gevuld, waardoor ik echt wel waar voor mijn geld heb gekregen.

Nog een enorm voordeel, naast het lekkere eten en de gezellige setting, was de prijs. Je kan er een menu eten (soep, hoofdgerecht en fruit) voor maar 14 EUR, iets waar de gemiddelde brasserie amper aan kan tippen. De wederhelft en ik hadden voor 20 EUR lekker geluncht. Wanneer we ergens anders gaan lunchen, zitten we op zijn minst 10 EUR boven deze prijs.

U ziet het: we hebben enorm genoten van onze vrijdaglunch bij koek&ei. Ik hoop dat je er ook ooit eens binnenspringt.  Ik onthoud in ieder geval dat deze locatie budgetvriendelijk, lekker en kindvriendelijk is. Ik zal deze plek zeker nog eens met kroost checken om te zien of mijn vermoeden van de speelhoek correct blijkt te zijn. ;-)

Voor meer informatie:

Koek&ei - Hendrik Heymanplein 5 te 9100 Sint-Niklaas. Check & like ook facebook!

De Bonte Fabriek - mijn favoriete onderdeel

Nu ik binnenkort opnieuw een bonnenboekje ter waarde van 250 EUR van de dames van de Bonte Fabriek mag weggeven, dacht ik na over het hele concept. Waarom trek ik elk half jaar, al is het maar om eens in een haastje rond te lopen, terug naar die kleurrijke beurs? Het antwoord dat het meest voor de hand ligt: de standhouders. Het is geweldig om te kuieren tussen die verschillende standen, die de meest variërende dingen aanbieden maar toch zo aan elkaar gewaagd zijn. Ik vind het ook plezant om de mensen achter de (web)winkels te leren kennen. Aangezien ik niet zo sociaal van aard ben, sta ik eerder als een voyeur naar de kraampjes te kijken maar in ieder geval: ik kan bij veel winkelnamen ook een gezicht kleven en dat maakt het altijd net iets persoonlijker wanneer je in de webwinkel van sommige standhouders iets koopt.

Maar helaas, 't is niet het persoonlijke aspect dat mij blijft lonken naar de halfjaarlijkse hoogmis van fraaiheid. Ik dien te bekennen dat er voor mij een grote trekpleister is, nl. de fotostand van Beelderig.
Iedere keer kan je jouw kindje gratis laten fotograferen in een schoon decor. Dat is hier nu al jaarlijkse traditie geworden. Ongeveer een weekje nadat de beurs is afgelopen plaatst Sieglinde, de fotografe van Beelderig, alle foto's op haar facebookpagina, waarna je ze kan bestellen voor een schappelijke prijsje.

We laten de kindjes niet keer op keer fotograferen. Soms gaan we rond in een haastje, staat er echt een ellelange rij te wachten of hebben Phéline en Fiore er absoluut geen zin in. De keren dat het welk lukte, zie je hieronder.

De eerste keer dat we naar de Bonte Fabriek gingen, zag onze foto er zo uit:

Bij gebrek aan zus mocht de meme met Phéline op de foto. We hadden ons absoluut niet voorzien om op de foto te gaan (lees: speelkleding aan, vettige haartjes van een wafel te eten ed.)

De tweede keer dat we ons lieten fotograferen, was de zus al meer dan groot genoeg om mooi op de foto mee te kunnen. Fiore vond het zichtbaar plezanter dan Phéline, die vooral ingetogen is en meer tijd nodig heeft om uit haar schulp te kruipen.

De laatste foto van hen vind ik de beste. Ze voelen zich duidelijk beiden op hun gemak. Toen Sieglinde haar camera al had neergelegd, hadden ze nog steeds zoveel plezier in het decor. Fiore bleef op de olifant rondhuppelen.

Ik ben enorm benieuwd naar het decor van de komende editie en hoop dat ze op de foto's even stralend zullen staan! De eerstvolgende editie van de Bonte Fabriek vindt plaats op 2 en 3 mei te Sint-Niklaas. Meer info volgt bij de giveaway!


Alle foto's genomen op de Bonte Fabriek door BEELDerig.

CenterParcs Kempervennen

Ergens rond de eindejaarsperiode kreeg ik het idee om de 2 jongste kinderen geen cadeautjes te geven. Ze hadden immers bergen speelgoed, uitpuilende kleerkasten en ze zijn nog te jong om te snappen wat 'een centje voor op de spaarrekening' wil zeggen. Of toch om daar enthousiasme voor op te brengen eerder. Ik trok dus naar een reisbureau om een weekendje CenterParcs te boeken. Het budget werd vooropgesteld door het bedrag aan cadeautjes die we aan de 2 oudste kinderen zouden geven. Of hoe het in een nieuw samengesteld gezin soms jongleren is om elk kind met dezelfde gelijkheid te behandelen.

Ons budget leidde ons naar een weekendje De Kempervennen in Nederland, waar we een comfort cottage boekten voor 4 personen. Het verblijf bedroeg een weekend, wat in CenterParcs termen van vrijdag 15u tot maandag 10u is. De rit Beveren - Bergeijk duurde amper een uurtje, iets wat absoluut een pluspunt was. We besloten op zondag om vanuit De Kempervennen nog naar de Efteling te rijden, wat maar op een afstand van een 50tal kilometer verder ligt. Door de korting van de Gezinsbond konden we onze tickets net iets goedkoper bekomen dan normaal gezien het geval was.

Gemakkelijke kleding, een fleecedekentje en tv-schermpjes zijn de ideale combinatie om uw kinderen rustig op de achterbank te houden. Indommelen zat er helaas niet in.

* De cottage (comfort cottage, 6 personen):

The horror. Buiten een nieuwe sofa, wanddecoratie en een flatscreen zijn deze nog steeds hetzelfde geleden als ruim 15 jaar geleden. Oud is niet perse slecht, maar in dit geval ontziet de tand der tijd geen cottage. Ze waren eveneens ontzettend klein (door een fout in de boeking hadden we dan nog een 'ruimere' 6-persoonscottage gekregen) en enorm smerig. In alle hoeken vonden we houtschilfers, spinnenwebben en dergelijke. Mijn smetvrees tierde welig bij de plakkerige vloer, het bad waar duidelijk nog haren in lagen van de vorige bewoners en het roest dat aan elke ijzeren badstang/kraan te zien was. Om dan nog maar te zwijgen over de dikke kalklaag in het toilet en de stank die daar blijvend hing. Hygiëne dient naar mijn mening toch prioritair te zijn, ook bij maar een comfort cottage. Naar mijn gevoel waren deze cottages in prijs op zijn minst 150 EUR minder waard dan wat we hiervoor betaalden. Dikke duim naar beneden, unfortunately.

Edoch het negatieve: thank God voor dat haardvuurke.

* Het park:

Het park is in tegenstelling tot het voorgaande ontzettend verzorgd. De mogelijkheden om te sporten of animatie mee te maken, zijn in De Kempervennen eindeloos. Helaas hebben we van deze activiteiten/animatie amper gebruik gemaakt gezien we vooral tijd hebben besteed aan wandelen en tot rust komen. Een lijst van alle activiteiten vind je hier.

Phéline legt uit hoe lang die grootste vis nu alweer was.

Pluspunten pakt Centerparcs sowieso met zijn typische junglestijl, waar vijvertjes met schildpadden en exotische vogels doorheen de Market Dome lopen. Mijn kinderen waren er alvast dol op.

We brachten ook een groot deel van onze tijd door in de Market Dome waar we onze maaltijden nuttigden. We vonden het bijzonder duur om een hapje te eten of iets te drinken in vergelijking met het anders zo goedkope Nederland. Iedere dag probeerden we een nieuw restaurantje uit in de Market Dome en dat wierp zijn vruchten af.

Waar we de eerste dag flets overpriced eten hadden gekregen in het Grand Café, aten we bij the Grill ontzettend lekker eten. Om de vingers van af te likken, zonder zever. Dat de kinderen een kleurplaat met potloden kregen, de serveersters regelmatig liedjes zongen (een soort van Coyote Ugly maar dan in de kindvriendelijke versie ;-)) en alles in een zeer rustige, gemoedelijke sfeer verliep, deed er enkel nog meer goed aan.

Basic doch zooooo lekker!
The Grill serveerde gegrilde kabeljauw met gewokte groentjes en tomatensalsa. Wat verder op tafel ziet ge nog een restje liggen van het zachtste, meest smaakvolle stokbrood ooit.

* Het eindverdict:

CenterParcs: yes! Prijs-kwaliteit: nope! Het positieve gevoel dat ik aan deze vakantie overhoud heeft vooral te maken doordat we amper in onze cottage waren (wat natuurlijk de bedoeling is van zo'n vakantie). Mocht het hele dagen geregend hebben, had ik mijn partner verzocht om een dag eerder te vertrekken. Alles rond het park hebben we als positief ervaren doch enkel de enorm onverzorgde, bekrompen en verouderde cottage remde ons enthousiasme meer dan zou mogen.

Ik zal zeker terug komen naar CenterParcs, maar zal vanaf nu opteren voor een premium of VIP-cottage in de hoop dat er qua reinheid en ruimte toch wat deftige verbeteringen zijn.

't Wollen Hof

De keuze aan kinderboerderijen in mijn nabijheid beperkt zich al jaren tot eentje*, nl. de Barelhoeve te Bornem (aanrader!). Zonde, want in welke andere omstandigheden voelt een volwassene zich zo snel opnieuw een beetje kind als bij het aaien van konijntjes of het voederen van geitjes? Juist, ja. Sinds kort opende 't Wollen Hof zijn poorten, en dat op minder dan 3 kilometer van mijn deur. Redenen genoeg om een uitstapje te plannen zodat ik zelf kon zien of het mijn zesjarige zelve hier opnieuw naar buiten kon komen. In mijn kielzog: de jongste dochter & een vriendin aka juf Maja (om weldoordachte redenen: leerkrachten kunnen verloren kinderen sneller opsporen dan eender welke ouder).

En ook wel een beetje hiervoor:

And so the adventure begins...

Allereerst: we moeten niet onnozel doen rond het gegeven 'kinderboerderij'. Het is een lap grond met de klassieke kippen, konijnen, hangbuikzwijntjes en geitjes op. Met wat geluk treffen we ook nog een pony of ezel aan. ('t Wollen Hof heeft ze allemaal, en zelfs nog meer) Het is dus de aanpak, de aankleding en simpelweg gewoon de details die maken dat je zal terugkomen. En dit hebben ze bij 't Wollen Hof meer dan goed begrepen. Het klassieke concept heeft hier een serieuze upgrade gekregen & we waren er absoluut niet rouwig om.
 

Plattegrond via www.wollenhof.be

Wanneer we aankomen worden we welkom geheten door een van de breedste glimlachen die ik in jaren heb gezien. De dame legt de werking van de kinderboerderij uit & geeft ons een stempeltje nadat we de 2 EUR aan toegangsgeld hebben betaald. Wanneer we 't Kafeeke verlaten, zien we een twintigtal kindjes (inclusief rood met witte stippen-sjaaltje) in een cirkel zitten terwijl ze praten over het boerderijleven. (note to self: schrijf volgend jaar uw dochters in voor die boerderijkampen, Stephanie!) Het viel ons onmiddellijk op dat alle kinderen hier onbezonnen & vrolijk rondlopen. Ouders zitten op het terras bij te praten met een biertje/wijntje en een kaasplank voor hun neus, terwijl de kinderen zich uitleven met schop & kruiwagen in de speeltuin. 

Mijn dochter was onmiddellijk fan van het springkasteel. Nog voor we de dieren hadden bezocht, kon ik ze al van dat springkasteel (dat eigenlijk maar pas vanaf 4 jaar was -oeps) proberen lokken met loze beloftes. Ook de konijntjes scoorden hoog, evenals de schapen. 't Is een kinderboerderij voor iets, natuurlijk.

Om een lang verhaal kort te maken (of toch een poging tot):
 
Bij 't Wollen Hof deden ze hun uiterste best om boven alle andere kinderboerderijen uit te steken. And they did it well! Zowel het speel- als dierengedeelte zijn hier beiden voldoende aanwezig waardoor er meer dan genoeg afwisseling is. Het terras is trouwens vlakbij de speeltuin zodat je de kinderen steeds in het oog kan houden wanneer je een hongertje krijgt & uw kinderen zichzelf uitleven.

Het geheel oogde ontzettend gezellig, de kaasjes die we als versnapering bestelden werden met de lekkerste mosterd ever geserveerd, de lach (zelfs op drukdrukdrukke! momenten) van de zussen Notenbaert werkt aanstekelijk & geeft je een instant welkomgevoel. 

En, niet geheel onbelangrijk, tijdens de hele tijd dat wij rondzwieren op het terrein hoorde ik geen enkel, pinky swear, geen enkel kind klagen of huilen. Als ge gesteld zijt op stilte of positief geluid (gelach), dan is dat wel een punt dat het vermelden waard is. 

In mijn nabijheid werd de keuze aan kinderboerderijen dus met eentje vergroot. Ik kan oprecht, met mijn hand plechtig op het hart, zeggen dat ik dit ook categoriseer als een aanrader. In koeien van letters!


't Wollen Hof // Hoge Bokstraat 214a - 9100 SINT-NIKLAAS // Wollenhof.be



Als ze bij 't Wollen Hof trouwens nog een geitentemmer zoeken, dan solliciteer ik bij deze namens mijn dochter. Verloning mag gebeuren met ijsjes, we doen daar niet moeilijk over. ;-)

* De Ster te Sint-Niklaas en 't Pachtgoedhof te Kruibeke reken ik bewust niet mee. Kinderboerderijen waar uw kroost de dieren niet kunnen strelen zonder hun hand tussen een draad te steken, da's toch een nefast gebrek. 

Café Congé

Denk: ligstoelen, zitzakken, trampolines, plastic flamingo's, eten voor de grote & kleine hongerkes maar vooral veel lekkere cocktails, goeie muziek, gezellig volk én kindvriendelijk. I'm so happy, indeed Pharrell, want vanaf morgen is het opnieuw ....

Dit keer vanaf 27 juni tot 3 augustus, telkens van 11u tot 23u.

Locatie: Regentiestraat 9/11 te Sint-Niklaas (zijstraat van de Stationstraat)

ZOO

Bericht uit concepten van  07/04.

Paraplu's in de aanslag, regenlaarzen aan de kleinste voeten, kortingsbonnen in de portemonnee, regenjassen in de tas & weg waren we naar de Zoo van Antwerpen. Het bleek wat later 18 graden te worden, geen wolkje aan de lucht. We leken wel gestoorden in onze herfst-/regenkleding tussen alle zwierige rokjes, sandalen & capribroeken. Achja, life's too short to be mediocre, gasten.

Phéline had al snel genoeg van de Zoo toen ze wist dat ze eerst heel die dierentuin moest rondgaan alvorens ze op de paardenmolen bij de inkom mocht. I kid you not.

Foto's worden u aangeboden door Phéline.
Ik probeer haar zo waarheidsgetrouw te quoten, dat bolleke.

"Ik zal een foto nemen maar pff, die heb ik al op Diego gezien ze."

"Die waren ook op Diego. Gaan we naar de molen?"

"KIJK! PAASHAZEN!" - pauze, kijkt rond - "O, o, o. Wat is dat hier? Waar zijn die eieren? Misschien staan die bij de molen."

 Mocht u geïnteresseerd zijn: ik heb zonet een 50-tal skeletfoto's op mijn harde schijf gezet. Ongeveer 50 skeletfoto's vs 15 dierenfoto's vs 9 omgevingsfoto's. We hebben wel een winnaar, vermoed ik.

 "Mamaaa, die heeft bloed op zijn kop. Die heeft gevochten met zijn slang.", waarna ze fluisterde tegen de schildpad: "Straks kom ik u redden voor de molen. Ni zeggen, ssst!"

 De grootste leugen die ik haar ooit in vertelde was dat dinosaurussen uitgestorven zijn. Ze bestaan dus wel nog degelijk. Daar ging mijn geloofwaardigheid voor de komende aantal jaren.
Phéline wou er perse mee op de foto ("Kunnen we ze ook kopen voor thui-uis?"). Kijk vooral naar die non-verbale uitdrukking.

"WOOOW, WAT EEN GROTE VLINDERTUIN!", om daarna zeer teleurgesteld rond te lopen in een klein lokaaltje met een handvol vlinders die heel wat kleiner waren dan deze fake exemplaren. "Zijn we naar de molen?"

En toen gingen we naar de molen. Hoera!

Bij deze dus een levensles: laat uw kinderen nooit aan de inkom van een dierentuin een speeltuin of dergelijke zien want ze vragen er naar tot ze er uiteindelijk op mogen klauteren. Zucht.

*** Doet u trouwens al mee met de giveaway? Neen? Klik dan hier.

De Bonte Fabriek - editie 4

Vandaag sleurde ik mijn zeurende kinderen mee naar De Bonte Fabriek in Sint-Niklaas, op amper 500 meter van mijn voordeur. Driewerf hoera want de grootste zeurder kon ik droppen in een kinderhoek, waar ze ongestoord & onder toezicht eens goed haar beir kon uitlaten (zoals we dat zo mooi in het Sinnekloases zeggen). De jongste ging met mij mee & leende zich perfect als zakjesdrager of als gespreksonderbreker, waardoor ik nooit te lang met dezelfde persoon moest staan tetteren. Ik ben wel sociaal maar cut me some slack: het was 10u30, mijn haar was amper gekamd, mijn kinderen waren hun oren kwijt sinds vrijdag & hadden tegelijkertijd ook opnieuw de werking van hun stembanden & traanklieren ontdekt. Het laatste wat ik nodig had, was om mezelf een half uur in gesprek te begeven met perfecte moeders in hun perfecte tenues (plus nog meer perfecte make-up & haartooi). Tel daar nog rustige, stille kinderen bij & een man om hun zakjes te dragen. Ziet u de tegenstrijdigheden? Voelt u momenteel wat ik toen voelde? Superbe! 

In ieder geval: ik was daar, ik had er goesting in & ik zou niet buiten gaan alvorens ik minstens één keer het bevestingsbiepje van de Bancontact had gehoord. (Beurzen met Bancontact, hemels.)

De financiële schade:

First up: Peloeze!

Het begon via Facebook, waar ik deze toevallig zag passeren op mijn startpagina. Flashback, ineens. Enkele weken geleden had ik iets gelijkaardigs zien passeren op Pinterest & aaah, ik moest dat hebben! Ik contacteerde de lieve dame van Peloeze, die op haar beurt bovenstaand schoons opzij legde voor me zodat ik het onmiddellijk kon gaan ophalen & door mijn oorgaatjes kon steken. Special thanks, uiteraard. ♥

Daarna, Setareh.  

Deze & deze kocht ik (want foto's van verkopers zijn altijd zoveel mooier). Asymmetrische oorbellen vind ik geweldig maar een mooi paar vinden was telkens een marteling. Zoveel keuze, zo weinig soeps. Tot ik deze tegenkwam! Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat de pluim in combinatie met de naam mij wat doet denken aan Satudarah. Oeps!

De roosjes waren een strategische zet. Ik loop al even verlekkerd op onderstaand moois:

Lott - te koop bij Avenue. in Sint-Niklaas.

maar vond nergens bijpassende oorbellen. Dat ik nu toevallig op deze van Setareh liep, was mooi meegenomen. Voor mijn verjaardag weet ik dus al waarop ik mezelf kan trakteren!

De stationarygek kwam alweer in mij naar boven bij het zien van Carrie Can's standje. Ik bedoel: wenskaarten met confetti, beweegbare Paas-kaartjes in de vorm van een eitje, daar kan je toch moeilijk voorbijlopen alsof het je niets doet? Heel het standje was zo wonderlijk mooi, dat ik zin had om heel het tafeltje leeg te kopen. Ik heb mij kunnen inhouden, zoals u ziet. Of ik dat online nog kan doen na het uitpluizen van haar webwinkel & blog is een andere vraag.

Ook de kinderen werden getrakteerd op enkele kledingstuks doch van deze vergat ik een foto te maken. De oudste koos een jumpsuit met flamingo's uit van Fred's World, de jongste ging voor een topje van Stones and Bones met een zonnebloem erop. Nadien mochten ze beiden nog eens voor de lens gaan staan van Sieglinde Wuyts, BEELDerig. Foto's worden verwacht op 11 april. Ik ben ontzettend benieuwd!

Op het einde aten we allemaal een overheerlijke wafel op een stokje van Ons Lucy. Wafels op een stokje zijn de beste uitvinding ooit. Geen verbrande of vettige pollekes maar gewoon ook visueel veel aantrekkelijker dan een simpel wafeltje waar een servetje aan vastplakt. De kinderen waren fan & dat wil al veel zeggen. Het stokje waar de wafel rond zat, werd nadien gebruikt als ondersteuning voor een huisplant. Ha, recyclage!

Om kort te sluiten: zoveel creativiteit in zo'n relatief kleine ruimte maakt mij gelukkig. Oprecht, echtig gelukkig. Ook een beetje emotioneel, om te zien hoe mensen zulke mooie dingen kunnen creëren & er nadien nog zeer bescheiden over kunnen blijven. Chapeau, niet enkel voor de bovenstaanden, maar voor alle standhouders die hun eigen kunnen vandaag tentoonstelden.

Op naar editie nr. 5!



PS: ik gebruik de Facebookpagina's van de mensen die ik heb vermeld. Ze verdienen een kus, een hoera, een bewondering maar vooral ook een like, zodat iedereen van hun kunnen kan genieten.