#erisnietsmismetmijnlichaam

In het midden van de zomervakantie werd ik uitgenodigd voor een barbecue bij vrienden die ik al maanden niet meer had gezien. 't Was schoon weer dus ik deed mijn kinderen hun badpakjes aan maar liet dat van mij wijselijk thuis. De gedachte alleen al dat ik mij in badpak zou moeten hijsen, deed mij huiveren. Ik zag mezelf als walvis in dat zwembad rondzwemmen, wachtend tot één van de kinderen mij zou proberen harpoeneren (damn you, Whale Wars) & ik tijdens een ontsnappingspoging heel dat zwembad ten gronde zou richten (wellicht met een borst dat ondertussen uit dat badpak hing). Ik verkoos dus om cocktails te drinken langs de zijlijn, in de hoop dat ik daarin mijn plezier kon vinden.

De kinderen waren al even aan het ploeteren toen mijn vriendin kwam vragen of ik echt van haar geen bikini wou lenen. Ondertussen merkte ik op dat ze ook al in badkleding was gehuld. Op dat moment was ik blijkbaar de enige die nog van top tot teen was bedekt met textiel. Crap. Ik wist ze vriendelijk af te wimpelen want afwimpelen, da's toevallig één van mijn specialiteiten (dixit Octaaf De Bolle). Haar lief stond aan de bbq naar haar lonken - ik merkte dat op vanuit mijn ooghoeken - toen het me opviel met wat een geweldig lichaam mijn vriendin voor mij stond. Ik maakte een terecht compliment terwijl ze leek te speuren naar enig sarcasme in mijn opmerking. Er gingen maar 3 gedachten door mijn hoofd op dat moment: 1) "Godverdomme, Stephanie. Waarom hebt gij zo geen lichaam? 2 kinderen, ongeveer dezelfde grootte, hoe is het toch mogelijk dat het met u zo is gesteld?", 2) "Negeer die navelpiercing of ge krijgt buikpijn.", 3) "Als ik ooit een lief heb, dan moet hij ook constant naar mij kijken alsof hij mij wil bespringen.".

Toen ik naar huis ging met een lichte indigestie dacht ik na over ons voorbije etentje. Het was zolang geleden dat ik haar had gezien. Haar dieet- en sportverhalen had ik gevolgd via Facebook of Instagram, maar geen foto had ooit weergeven hoezeer ze in realiteit was veranderd. Mijn vriendin, die nog niet zolang geleden in niets leek te geloven, zag er stralend uit. Drie schone, lieve kinderen, een tof & attent lief, een huis (dat interieur!) dat Pinterest-waardig is. Bovenop dat alles lijk ik nog een tiener die iedere ochtend jeugdpuistjes telt terwijl zij er zo ontzettend volwassen uitziet. Rust uitstralend, matuur, gevoel voor stijl en knap. De gelukkigste vrouw ter wereld, I guess.

Deze ochtend was dit het eerste wat in mijn ogen sprong. Een gedurfde foto, een bijhorend verhaal. Mijn vriendin, de wonderschone, die met het lijf waarvan ik nog steeds wou dat ik het had, zette haar verhaal op het internet. Een verhaal over de strijd die ze voerde tegen haar gewicht (en nog steeds voert), over wat anderen van haar dachten. Schrijnend, maar ook ergens bemoedigend. 't Is bewonderenswaardig hoe iemand die zo gepest werd met haar uiterlijk het aandurft om voor een camera te poseren in haar blootje, met enkel wat Photoshoplijntjes op haar lichaam gemarkeerd.

U kan haar verhaal lezen op http://erisnietsmismetmijnlichaam.tumblr.com/ .
Ik kan het u alleen maar aanraden.

I'm thinking balls are to men what purses are to women. It's just a little bag, but we feel naked in public without it.

Quote van de geweldige Carrie Bradshaw, na al die jaren nog steeds een rolmodel voor vele vrouwen, desondanks haar fictieve karakter als leading lady in Sex and the City.

♥♥♥

In mijn studentenjaren deed ik iedere maand een blogpost over de inhoud van mijn tas. Na al die jaren leek het mij niet meer de moeite om dat keer op keer te herhalen. Mijn handtas zou zich nooit meer vullen met spannende gadgets maar eerder met pampers voor noodgevallen of 17 zakdoeken voor kleine snotneuzekes.

Vandaag zag ik via Titatastisch een postje over haar tasinhoud. Het deed mij met heimwee terugdenken aan die tijd van weleer & ik zag mijn kans schoon om even snel in haar voetsporen te treden. Al was het maar om nostalgische redenen.

* the usual:
huissleutels (met megasleutelhanger om de kans op verlies kleiner te maken), een concealer (Clinique), rosse centjes (want dat is het enige geld dat ik liever kwijt ben dan rijk), portefeuille (Armani), kauwgom, deo & parfum.

* de kindergerelateerde: 
Rekkertjes, speldjes, snoepjes, kaartjes voor een draaimolen & een lolly. Mochten mensen niet beter weten dan zouden ze denken dat dit de tasinhoud is van een kinderlokker.
Ook nog: de papieren toeter (of hoe het doorgaans genoemd wordt: mini-vuvuzela) van fairplay for refugees. Als de kinderen lawaai willen maken, dan is het maar beter dat er een een deftige boodschap aan verbonden is.

* het persoonlijke & werkgerelateerde:
Key Card voor het dagelijkse treinverkeer naar het werk, paperclips, horloge (Casio), infinity-armbandje (Lott), oortjes (jawel, een reserve), een stick met Belgische driekleur (is dat WK dan al gedaan?) & mijn notitieboekje (Hema), inclusief pennen (die kunt ge nooit teveel hebben). Mijn excuses voor de CD&V-pen. Ik zal ze verbranden & haar assen door het toilet spoelen, ofzoiets.

Men zegt wel eens dat de dierbaarste bezittingen van een vrouw in haar tas zitten. Voor mezelf kan ik dat enkel beamen. Ik zou bijvoorbeeld niet zonder mijn sleutels & portefeuille kunnen, vrij logisch. Maar ook aan mijn notitieboekje ben ik vrij gehecht. In dat kleine boekje staat heel mijn leven, zonder overdrijven. Er staan afspraken in, lijstjes, mooie quotes of er zitten diverse kattebelletjes ingevoegd. Geen samenhang of verband, tenzij de spontaniteit & haast waarmee ik alles neerschreef.


Tijdens een normale werkweek zit er in mijn handtas meestal ook een boek in maar gezien de vakantie las ik The Rosie Project van Graeme Simsion in enkele dagen uit & is deze nu even boekloos.

Dingen die ik dacht/zei tijdens de lessen autorijden

Ik keek in mijn achteruitkijkspiegel en zag enkel de lucht. Wanneer ik hem een stand lager zette, zag ik enkel de achterbank. Het leven is hard wanneer je 1m59 bent.

"Zou ik mijn handen van het stuur durven nemen om even op mijn neus te krabben?"

"I want to drive my bicycle, I want to drive my bike."

"Duwen, niet trekken. Duwen." - of hoe een bocht nemen veel weg heeft van een paar seconden bevallingswerk. 

"Ik koop mij later een auto die zichzelf kan parkeren."

"Waarom mag de die naast mij grapkes maken en waarom mag ik er niet om lachen?"

"Het is waar, mannen kunnen echt beter autorijden."

"Nee, niet nog meer manoeuvres!" (met veel denkbeeldige tranen)

"Kwam die fietser uit de lucht gevallen of heeft hij zijn onzichtbaarheidsschild afgezet om het kruispunt over te steken?"

"Blijf groen, blijf groen, blijf groen, blijf groen, blijf groen, ...", bij het naderen van een verkeerslicht.

Maar vooral: "koppel, schakel, gas, loslaten". Tot in mijn dromen toe.

2013

Nu de 365 dagen van 2013 verteerd zijn, is het tijd voor een kort overzichtje. Hupla!


* Ontdekking
De soeppakketjes van Albert Heijn. Echt, hoe geweldig is dat niet? Ideaal voor luie uitgeputte moeders die wel zin hebben om hun gezin een vers soepje voor te schoteln, maar niet in het bij elkaar zoeken van ingrediënten.

* Instant happymaker
Liedjes uit volle borst meekwelen. Liefst met golden oldies zoals Radar Love van Golden Earring, Roxanne van The Police, Walk This Way van Run DMC of Come Back and Stay van Paul Young.'t Hoeft niet enkel in het gezelschap van uw kamerplanten te zijn. Ook supermarkten, auto's, je werkplaats of de openbare weg (althans toch het voetpad) lenen zich hier perfect toe.

* Levensles
Wijn die weken openstaat is niet meer drinkbaar. Niet - meer - drinkbaar! Ook niet als ge zoveel kunt drinken & drankjes mengen als ge wilt zonder 's anderdaags van iets last hebt. Voor de eerste keer in mijn leven was de vorige avond een zwart gat en liet die befaamde kater zich voor de eerste keer in mijn leven zien. Of voelen liever. Toen een van mijn favoriete winkeltjes op 27 juli net voor de eerste keer de deuren opende, had ik enkel oog voor het toilet in plaats van de macarontoren die er heerlijk uitzag, de sprankelende coupejes champagne en al dat moois in de etalage & de winkel. Na die bewuste dag nam ik mezelf voor om nooit nog alcohol te drinken. Laten we zeggen dat die verbintenis niet lang stand heeft gehouden maar mijn consumpties sindsdien zijn wel op één hand te tellen.

Macarontoren, mooie sierraden & verfomfaaide Stephanie die wou bewijzen dat ze een harde was die wel degelijk ter plaatse kwam en niet in de zetel lag te verkommeren.

* Meest genante moment
Een mislukte poging wagen tot de gangnamstyle met naaldhakken die ik voor de eerste keer in een jaar terug onder mijn voetzool schoof. Op een parking met kiezelsteentjes. Tussen een hele hoop mensen. Fail. Of afgewezen worden voor de eerste keer in mijn leven. Twice the fail. Uzelf nooit overschatten is de boodschap in beide gevallen.


En om af te sluiten: Mijn buikspieren zullen het in 2013 geweten hebben dat er vooral gelachen werd. Met dit bijvoorbeeld, om aan te tonen hoe bedenkelijk mijn niveau van humor wel niet was (nog steeds is):

Secret Santa 2013

Vakkundige bestempeling: Phéline
Scheuren van de washi-tape: Fiore

Het pakje ligt klaar ter verzending.
Nu maar hopen dat de bestemmeling blij zal zijn met de inhoud.
* spannend! *

Voor meer info: http://tessvdm.wordpress.com/2013/11/01/secret-santa-editie-2013/

A constant reminder.

- Ook al schaft de NMBS (1 minuut voor de aankomsttijd van uw trein) de trein af omdat hij 'vol' zit.
- Ook al staat ge in een postpunt voor een zeer ambetante winkelmadam die voor het inscannen (of zoals zij zeggen: inschieten) van een aangetekende zending meer dan 3 minuten per brief nodig heeft.
- Ook al zorgt die madam er dan nog eens voor dat ge uw trein mist (die wel eens normaal reed).
- Ook al is het koud en vriest het nog niet eens. 
- Ook al vinden mensen het leuk om om 20u 's avonds enkele keren na elkaar aan uw deur te bellen.
- Ook al ben ik bang in het donker waardoor ik mijn deur na zonsondergang niet meer open durf te doen om die desbetreffende persoon eens goed op zijn plaats te zetten, waardoor mijn slapende kroost kiest voor ontwaken en veel lawaai maken.
- Ook al kijken de mensen mij bij de bakker aan alsof ik een zottin ben omdat ik 'goeiedag' tegen iedereen zeg. Jawel, dames en heren, het bestaat nog, vriendelijke personen.
- Ook al kan je niks anders doen dan zeuren en zagen. *the end*

Guy Holden: Can I offer you anything? Frosted chocolate? Cointreau? Benedictine? Marriage?
Mimi Glossop: What was that last one?
Guy Holden: Benedictine?
Mimi Glossop: No, the one after that.
Guy Holden: Oh, marriage?
Mimi Glossop: Do you always propose marriage as casually as that?
Guy Holden: There is nothing casual about it. In fact, I've given it long and sincere thought.
- The Gay Divorcee - 1934 (Merci, imdb)

Pep talk to self.

Omdat nodig was. Omdat er nog steeds in mij een dromerige, ambitieuze 16-jarige schuilgaat die het voor niet minder doet.