What they said #2

Die kinderen van mij, die groeien nogal. Het is een veelgehoord cliché maar echt, het is zo ontzettend waar. Vandaag in het bos liet ik ze even spelen en bekeek ze vanop het bankje. Ze hadden gesprekjes over hun liefjes (echt waar!), gingen achter allerlei insecten aan, bestudeerden planten en plukten af en toe wel eens eentje. Normaal gezien zijn het twee ruziemakers die niet zonder elkaar kunnen, maar waar de combinatie met elkaar meestal nogal vonken geeft. Laat ze één minuutje alleen spelen en hup, het zit er weer bovenarms op. Maar vandaag waren ze zo flink, zo rustig, dat het bijna leek alsof we fast forward hadden gedaan naar 20 jaar later, waar 2 volwassen dames rustig keuvelde over hun dagelijkse beslommeringen.

Ik vind het geweldig dat ze ook hun eigen stijl ontwikkelen. Phéline mag, bijna altijd, zelf in de winkel kiezen welke kleren we kopen. Ze kiest ook dagelijks mee welke kleding ze combineert en welke schoenen ze draagt. Er is een tijdje geweest dat ze zwoer bij haar regenlaarzen (zie hierboven, ergens rond de 20 graden buiten) en die onder alles aandeed. Ze houdt zich ook enorm bezig met bijpassende accessoires. Welke kettingen passen bij welke kleren, of de eeuwige vraag voor een 6-jarige: hoeveel flashy armbandjes kan ik rond één onderarm krijgen zonder dat het lastig aanvoelt?

Fiore die ontwikkelt ook volop haar eigen stijl. Een beetje exibisionistisch maar bon, een stijl is een stijl. Ze voerde eigenhandig 'blotepoependag' in door iedere keer de zon scheen, haar broek uit te spelen op een onbewaakt moment en in haar bloot gat in de tuin rond te lopen. Ook toppers zijn even naar het toilet gaan en daar al je kleren uitspelen, om daarna poedelnaakt door het huis te wandelen, al giechelend. Als er hier iemand ooit naar een nudistenkamp gaat, neemt ge haar dan eens mee? ;-)

Ook hun spraak ontwikkelt zich met de dag steeds beter en beter. Een greep uit het aanbod van (meestal) hilarische uitspraken vindt ge hieronder. Ik moet echt eens proberen alles bij te houden in een schriftje, want tegen de tijd dat ik het hier neerpen, ben ik de meest legendarische quotes waarschijnlijk al vergeten;

Pieszak (pietzak)
Kasteelspring (spreekt voor zich ;-))
Borstentrui (beha)
Marlies (jaloers)
Haha, koeievlaai! - iedere keer Fiore haar gelijk probeer te halen/iemand probeert te overhalen/haar standpunt kracht probeert bij te zetten/als stopwoord.


F. "De kindjes zeggen dat ik een slaapkop ben en dat ik mijn piemel (pyjama) moet aandoen"
Ph. "Oh kijk, die slak heeft zich uit zijn huisje laten vallen. Nu is het een naaktslak geworden."
Ph. "Mama's zijn als kippen want zij moeten ook een ei uitbroeden, maar dan gewoon in hun buik"
Ph. "Snel! Doet dat dood! Ineens de korte pijn!", wanneer er een musje tegen onze venster vloog en enkele ogenblikken verdwaasd lag te kijken naar de mensen en hondensnuit in zijn dichte nabijheid.
Ph. "Helemaal vanonder in het kasteel is er water en leugenaars moeten in het koud water liggen tot ze zeggen dat ze de waarheid vertellen en dan mogen ze in een warm bad met schuim", foltertechnieken deluxe.
F. "Jij bent de mooiste en liefste mama. Maar als ik later groot ben, word ik wel de mooiste en liefste."
F. "Ma oouuhouu, ik wil NU een baby hebben! Ik mag nooit niets!"
F. "Pffft, elke dag pipi doen *ween*"

07-07-07

Vroeger bezocht ik mijn grootvaders, die op amper 50 meter van elkaar begraven liggen, veel vaker. In de zomer verfriste ik de graven dan met wat bloemen, verwijderde onkruid en modder, liet vaak een handgeschreven brief achter. Niet dat ze deze te lezen zouden krijgen, maar ik moest hen toch op een of andere manier op de hoogte houden van mijn leven. Mijn pepe langs mijn vaders kant kende ik van sporadische bezoekjes. Mijn herinneringen aan hem zijn vrij beperkt. De pepe langs moeders kant nam een zeer groot deel van mijn leven in. Jarenlang woonden we onder één dak. Wanneer ik wakker werd op zondag, zorgde hij steevast voor een verse tas botermelkpap en witte boterhammetjes, gesneden in driehoekjes, zonder korst. Zijn aanwezigheid zit verweeft in de mooiste herinneringen uit mijn jeugd.

Vandaag ging ik met de dochters naar het kerkhof samen met mijn moeder. Het was bijna één jaar geleden dat we voeten op deze rustplaats zetten. Phéline had me al meermaals gevraagd of ik ook een opa had, of een pepe. Ze was nieuwsgierig naar waar ze begraven lagen, of eerder: wat ze mocht verwachten van zo'n begraafplaats. Ze was er natuurlijk wel al eerder geweest maar had deze plaats niet in zich opgenomen.

Op het graf van mijn grootvader langs moeders kant stond een bloemstuk waarvan de pot helemaal gebarsten was door de vrieskou van de voorbije maanden. Toen mijn moeder en ik het bloemstuk opruimde zodat de kapotte pot niet meer zijn graf bedoezelde, ging Phéline samen met Fiore wandelen op het kerkhof, waar ze bloempotjes rechtzetten, of naar foto's keken terwijl ze zich afvroegen wie die mensen waren. Eenmaal terug bij het graf van mijn pepe veegde Phéline de laatste scherfjes bij elkaar. Tussen die scherven vond ze een klein steentje in de vorm van een hart. Ze nam het hartje en legde dit bij de foto die op zijn grafzerk stond.

De combinatie van zoveel dierbaars rondom mij ontroerde me ontzaglijk. Er vielen dikke druppels uit de lucht en tranen stroomden over mijn wangen. Ze stond bovenop het voorste puntje van zijn graf. Haar armen vonden een weg rond mijn hals. Er zit zoveel liefde in dat kind.

"Je mag wenen, mama. Het kan geen kwaad. Je mag hard wenen."
"Mis jij jouw pepe?"
"Ja, schat"
"Als je iemand graag ziet, dan hou je die in jouw hartje. Wat in je hartje zit, kan je nooit missen, want wat in je hartje zit, is altijd bij jou."

Bladerdieren.

Als ik zeg dat we de herfstkriebels te pakken hebben, dan meen ik het ook. In de nasleep van mijn zenuwinzinking heb ik geprobeerd me bewuster te worden van wat ik wil/voel. Ik had (en vooral ook: heb) een absolute nood aan ontspanning en rust in mijn hoofd. Er is voor mezelf geen betere manier om deze te vinden dan te wandelen in het bos. Een mooie wandelplek vlakbij mijn voordeur is Hof ter Saksen. De wandelpaden zijn er mooi onderhouden, het is er niet te druk en je kan verschillende routes nemen waardoor je niet gebonden bent aan een lange of korte tocht. Je maakt je wandeling nl. zo lang je wil.

Voorbije zaterdag maakte ik mijn kinderen warm voor een wandeltocht. We namen een katoenen zakje mee waar ze nootjes, bladeren en takjes in mochten verzamelen om nadien mee te knutselen.

Insectjes zoeken! 

Fiore wou perse haar muts opzetten omdat haar hoofdje het koud had. Ik vraag me af wat dat in de winter zal worden... :)

Eenmaal thuis werd er geplakt en gesneden, hier en daar een oogje of een mondje met alcoholstift toegevoegd. Wist ge trouwens dat de binnenkant van een bolster den teddybeer van de natuur is? (dixit Phéline)

En tadaaaa.... 

 Fiore maakte een olifant, met een beetje help van yours truly.

Phéline maakte dan weer helemaal alleen haar blije rendier. Het springt van geluk, dat ziet ge.

Inspiratie voor onze bladerdieren vonden we trouwens via hier.

Na school

Wanneer we nog in 9100 woonde, trokken we na schooltijd regelmatig naar de nieuwe Clementwijk. Dat is een stuk terrein waarop binnenkort een hele wijk wordt gebouwd, maar waar nu eigenlijk vooral veel bloemen en planten staan, net als wilgenhutten, een voetbalterreintje enz. De kinderen kunnen er zich heerlijk uitleven, eindeloos rondlopen, zonder op te moeten letten voor auto's of fietsers.

Nostalgisch als we waren trokken we er na school met vriendjes van Phéline & Fiore even op uit om te genieten van deze rustige plaats.

Zwerfvuil deed dienst als een plaatsvervangende voetbal.

We aten heerlijk hoeveijs van shondshof, een boerderij een beetje verderop.

Er werden kindjes verstopt ...

en er werden bergen overwonnen.

Een jaartje geleden kwamen we hier ook nog, toen dit gebied zich amper een kilometer van onze voordeur bevond. Toen gaf de zon net iets meer zonnestraaltjes. 

Een.

Rond 6u deze ochtend stonden ze naast mijn bed. Terwijl Fioortje nog met slaperige oogjes voorzichtig "mama, ikke school he?" vroeg, sprong Phé als een hyperactieve kangoeroe door de kamer en scandeerde luid "SCHOOL! SCHOOL! SCHOOL!" met een glimlach zo breed dat ik dacht dat haar mondhoeken zouden scheuren en we op de eerste schooldag haar mond zouden moeten laten dichtnaaien. Ofzoiets.

Het was nog een beetje donker, maar vanbinnen klaarde ik helemaal op bij het zien van hun enthousiasme. Dit zou geen moeilijke ochtend worden. Iedereen is blij, iedereen is vroeg wakker en ik deed een efforke om gisterenavond alles klaar te leggen, zodat ik ook zonder grote moeite de ochtend doorstond.

Kleding op stapeltjes, boekentasjes zo goed als ingeladen (en nog broterhammekes in de linkerhoek om sterke spierballen te kweken) - we waren er klaar voor!

"Zet eens dat liedje van kapitein Pinokkio op van school. Ik moet dat kennen als we aan de poort komen." 15 minuten Winokio in mijn oren 's ochtends, het kon gemoedelijker begonnen zijn.

De één van één september.
Maar ook van eerste leerjaar en eerste kleuterklasje.
Van leren lezen, schrijven en rekenen. Van ontwikkelen en ontdekken, aftasten en met de kin over de grond schuiven om nadien terug rechtop te klauteren. Van liefhebben, prille maar sterke vriendschappen smeden, giechelen om de allereerste 'echte' letters die de grote zus op haar blad tovert. Van plannetjes smeden voor als de moeder geen zin heeft in voorlezen om dan zelf in bed hun eigen leesfestijn te houden.

Momenteel zit ik met de eerste schoolagenda ever sinds mijn schooltijd in mijn handen. Enkele uren geleden toonde Phé mij fier haar gekleurde agenda en vertelde ze dat ik huiswerk moest maken van haar meester. Dat ze goed zou studeren want dat ze echt wel slim wil worden. Fiore kwam af met een tekening, getiteld 'de neusjes van mama en papa en zus'. Het lief en ik aanschouwden een scheur ergens in het midden van haar blad, daar waar waarschijnlijk ook een echt pieteneusje zijn weg in heeft gezocht door het papier.

Hoeveel keer ik deze ochtend heb gezegd: "Alé, zet u nekeer schoon, de mama wilt ne foto nemen voor later". Maar helaas, er was geen houden aan. Ze waren te enthousiast, te blij en stonden te popelen om eindelijk terug op die vertrouwde speelplaats te wandelen.

Ik weet nu al, met pijn in het hart, dat ze op het eind van dit schooljaar alweer gegroeid zullen zijn. In centimeters, maar ook als mens. Ik kijk niet uit naar die centimeters, maar des te meer naar de schoonheid die ze binnenin zichzelf zullen aantreffen en ontplooien.

Verjaardagskaartjes.

Omdat Phé binnenkort jarig is, besloten we een feestje voor haar te geven. Niet zomaar een feestje, want het was eigenlijk het allereerste verjaardagsfeestje dat ze in haar (soon to be) 5-jarig bestaan heeft meegemaakt. En bij dat feestje hoorden ook uitnodigingen.

Initieel wou ze enkel meisjes van haar klas op het feest uitnodigen "want jongens willen mij altijd oppakken". Omdat het haar wel een beetje triest stemde dat de jongens geen kaartje zouden krijgen, besloot ze maar ineens heel de klas uit te nodigen. Compassie is een schone deugd.

Oorspronkelijk opteerde ik voor ballonnen maar ik vond geen mooie exemplaren en zag er een beetje tegenop om met mijn vingers te prullen aan de knoopjes.

Inspiratie voor de uitnodigingen haalde ik bij Pinterest. Dat bracht me bij een beperkte lijst van criteria. Op onze kaartjes moest er een vlag gebruikt worden, ze moesten van 'kartonpapier' gemaakt worden en ik wilde ook nog ruimte om zelf iets te knutselen. Dat was het. Ge ziet, ik ben geen moeilijke.

Het lief, die beroepshalve drukker is, ging met mijn vage wishlist aan de slag en na één correctieronde mocht ik hem plechtig 'start de persen' mailen. Werkelijk met liefde gemaakt.

Enveloppen werden vakkundig gestempeld door Phé zelf, die iedere enveloppe zelf stempelde in haar pyjamaatje aan het keukeneiland. Stempelen heeft blijkbaar een zeer rustgevende werking.

Deze ochtend deelde de bijna-jarige alle kaartjes zelf uit op school. Envelopjes werden gretig opengemaakt, de windmolentjes kregen hevig geblaas te verduren. De dochter liep zo fier als een gieter de speelplaats rond, kindjes te zoeken die nog geen uitnodiging hadden gekregen. Toen ze in de kring zat, met wat okkernoten op de schoot, zei ze "bedankt" terwijl die gigantische vreugde nog steeds van haar gezicht droop.


Kaartjes: ETC printing (info@etc-printing.be) // windmolentjes & washitape: Hema // totale kostprijs per kaartje: 0,76 EUR, all incl. // voldoening: eeuwigdurend

Einde schooljaar!

Ergens eind mei begonnen we met enkele ouders te broeden op een gezamelijk afscheidscadeau voor de juf die onze kinderen een jaar lang ondersteunde. We gingen uit van het principe dat 3 flessen wijn, 2 beste juf van de wereld-bekers, 7 bloemstukjes & 3 dozen pralines op de laatste schooldag zo cliché (maar daarom niet slechter, natuurlijk) waren. We besloten het een beetje creatiever aan te pakken. Na heel veel mails & schoolpoortgesprekken kwamen we tot een idee waar we ons allen in konden vinden.

De kinderen gingen na schooltijd samen bloemen knutselen bij de creatieve ouders van een klasgenootje, anderen bedachten het idee. Een mama bakte chocoladerotsjes & de rest haalde mandvulling of zorgden voor de coördinatie van dit alles.

Omdat het klasthema 'Roodkapje' was, bevatte alles een subtiele knipoog naar dit thema. In de mand van Roodkapje zaten bijvoorbeeld postkaartjes over haar, vingerpopjes, een lotto-spel, artisanale vruchtenlimonades & een tas met de print van Roodkapje. Naast de mand stonden de heerlijk geurende chocoladerotsjes.

Om uiteindelijk tot al dit moois/lekkers te komen, werden er 20 envelopjes met opdrachten klaargemaakt. Ieder kind kreeg een envelopje. Elke opdracht moest door de hele klas samen worden vervuld ergens op school. Pas nadat de 20 opdrachten achter de rug waren, werd 'de schat' gevonden in het rode tuinhuisje op de speelplaats, dat voor de gelegenheid tot 'het huis van Roodkapje' werd gedoopt.

Na afloop gingen we naar de Foubert met een klasgenootje van Phéline. Ook kleutertjes mogen de afloop van een vruchtvol schooljaar vieren met een pannenkoek & crème-glace. 't Zal nog niet zijn...

Special thanks aan alle creatievelingen in ons oudergezelschap, alle organisatorische talenten, de keukenprins(ess)en & de babbelgatten aan de schoolpoort.

It has been a great year! Tot volgend jaar!


***
Support your local heroes: 
Roodkapjestas & vingerpopjes: het MoNUment, Regentiestraat, Sint-Niklaas
Kinderboeken: 't Oneindige Verhaal, Stationstraat Sint-Niklaas
Vruchtenlimonades: Soete Huys, Grote Baan, Beveren
Posters van Waar is Wally?: De Wase Boekhandel, Grote Markt, Sint-Niklaas
Bloemen: geknutseld door de geweldigste kindjes uit de 2de kleuterklas van De Fontein, zonder twijfel de beste school ooit

Soms is een avond ontspannen niks meer dan twee kleine zeemeermienen samen in bad steken. Baby Ariël en mama Ariël de zeemeren, zoals Phéline hen beiden noemt. Ze vertelt verhaaltjes over prins Eric, doolhoven van goud, een zwarte inktvisheks en nieuwsgierige vissen waarop Fiore fonteintjes maakt met water dat ze net in haar mond nam. Ze doen beiden hun eigen zin.

En laten nadien kleine geutige handjes ongeduldig aan de kastdeuren wriemelen, om dan te beseffen dat die kastknoppen ook nog eens als spiegel kunnen fungeren.

"Belief without baptism is an empty claim without proof"

Ofschoon de oudste, niet gedoopt, wel gelovig is. Althans, toch iets dat er voor zou moeten doorgaan.
Al maandenlang worstel ik mezelf in de knoop met de vraag of ik mijn dochters zou moeten dopen.

Het begon allemaal toen de oudste met haar meme voor bij een kerk reed. Bovenop die kerk staat een groot Mariabeeld waar Phéline uit het niets "Maria!" naar riep toen ze dit zag. Daarna vertelde ze tegen de meme over Maria, die de moeder van Jeuzuus was en sindsdien lijkt het alsof we een vrouwelijke reïncarnatie van de Messias in huis hebben. Waar ik tot voor kort het exclusieve moederschap over mijn dochters claimde, moet ik nu plaats maken voor Maria, die de moeder is van alle mensen op de wereld. Ieder kruis staat nu symbool voor Jezus en ook bijbelverhalen heb ik al meer verteld dan me lief is. Tot hiertoe leek mijn dochter zeer geïnteresseerd in alles omtrent het christelijke geloof. Omdat ik ervan uitga dat mijn kind interesses mag tonen in dingen die haar stimuleren of inspireren, liet ik haar doen.

Gisteravond overliepen we haar schoolkalender voor deze week waar 'voorbereiding communie' stond vermeld. Wat wil 'communie' zeggen, vroeg ik haar. "Collumie, dat is als ge naar de kerk gaat in mooie kleren om te zingen voor Jeuzuus. Da's een groot feest. Ik ben nog nooit in een kerk geweest. Ik wil een paard dan. Wanneer is mijn collumie? ", zei mijn dochter. Ze had blijkbaar al gehoord over dat fameuze woord. Ergens vond ik het spijtig om te moeten antwoorden dat ze aan de communie niet mee zou doen omdat ze niet gedoopt was. Argumenten zouden kunnen geweest zijn dat iedereen dat doet, dat ze geen paard zou krijgen, een feest of mooie kleding om te vieren. Maar ze antwoordde dat Jezus dan boos op haar zou zijn, als ze haar communie niet mocht doen. Misschien zou Jezus haar dan niet graag zien, wat toch wel beangstigend werkt want hij hoort toch van iedereen te houden?

Zie hier dus mijn tweestrijd tussen mezelf en de verwachtingen van mijn dochter. Vanuit mijn perspectief vind ik geloof iets persoonlijks. Ik geloof in een zeer beperkte mate in iets, al kan ik niet definiëren wat het is. Een God met een lange baard die vanop een wolk beslist wie er vandaag sterft en wie er geboren wordt, lijkt mij complete waanzin. Omdat mijn opvoeding zich situeerde onder een "God ziet mij. Hier vloekt men niet." vind ik het logisch dat mijn geloof aanleunt tegen het christelijke. Maar kan ik verwachten dat mijn kind dat zich nu compleet laat opgaan in het Christendom binnenkort niet hetzelfde doet met pakweg het Boeddhisme?

Om ook mijn kinderen die in zonde verwekt zijn (niet tijdens een huwelijk & dan nog eens ouders hebben die uit elkaar zijn) boven een doopvont te hangen, vind ik een beetje hypocriet. Maakt dit hen voor de Kerk dan een minder grote zonde dan ze nu zijn? Eveneens de spanningen die er nu hangen (en schijnbaar altijd geweest zijn) rond geloof maakt mijn keuze voor haar er niet makkelijker op. Religion kills is spijtig genoeg elke dag nog steeds voor vele mensen de harde waarheid.

De kernvraag lijkt: kan en mag je geloven zonder gedoopt te zijn? Mag mijn ongedoopte dochter haar bewondering in Jezus van de daken blijven schreeuwen? Mag ze bij ieder dier nog zeggen "door God gemaakt" om dan iets te mompelen over vissen en broden. Evident lijkt het mij, voor de Kerk lijkt dit minder vanzelfsprekend.

"Maar ik wil niet!"

Phéline is een autodidact op het vlak van fietsen. Ze startte het schooljaar, stapte op een fiets zonder zijwieltjes en bleef proberen tot ze kon fietsen volgens de juf. Geweldig trots was ik als moeder, natuurlijk, om mijn dochter op de speelplaats te zien fietsen zonder dat ik zelf wist dat ze het kon. De zijwieltjes werden er onmiddellijk afgehaald en er waren onmiddellijk korte fietstochtjes met een kind dat zichtbaar genoot van haar nieuwe talent. Tot daar... Ze kon dus eigenlijk wel fietsen tot ze ontdekte dat het zonder zijwieltjes eigenlijk wel was zoals steppen. Steppen is vanzelfsprekend interessanter. Ze kon ook lange rechte afstanden rijden tot ze ontdekte dat constant rondjes draaien wel geweldiger is dan lange stukjes fietsen.

Nu durft ze het dus niet meer: rechtdoor rijden of laat staan lang fietsen. Zelfs een supporterende bobon en moeder, de helm en de beschermers mogen niet baten.

En ik die dacht dat we met onze achternaam konden rekenen op de genenpoel die we, ongetwijfeld, delen met een begaafde Sven. 't Leven is wreed.

De 5 redenen

De 5 redenen, alsook uitvluchten, die Phéline verzint omdat haar nagellak met glinsters al van haar nagels zijn nadat ze deze ochtend werden gelakt:

1. Ik droomde dat mijn nagels eraf waren en ineens waren ze weg. "Aja he, als ik ga dromen, altijd eraf he."
2. Dat is vanzelf gegaan.
3. Het water in het bad heeft mijn nagels losgeweekt.
4. Mijn nagels zijn niet door de nagelmadam (aka Elke, de schoonheidsspecialiste) gedaan.
5. Ik heb gewreven, maar zeker niet gepietst,

Dat belooft voor later...

De brooddoos

Al sinds de eerste lunch op school bleven de boterhammetjes grotendeels in de brooddoos liggen. Te weinig tijd, buikpijn, teveel afleiding, geen honger, iets wat ze niet lust; het lijstje van uitvluchten is ellenlang.

Het is sindsdien altijd wat zoeken geweest naar wat Phéline tijdens de middagpauze graag naar binnen smikkelt. Sandwiches, bruin tijgerbrood en koude pannenkoeken leken voltreffers. Wit brood, pistolets en boterkoeken keerden steeds onaangeroerd terug. Haar warm eten voorschotelen bood helaas eveneens geen soelaas. Zelfs een soort van Vlaamse Bento werd maar af en toe geapprecieerd. Hopeloos dus.

Omdat wij, ouders, nooit aan al hun culinaire wensen zullen voldoen, besloten de dametjes en heren het heft in eigen handen te nemen en hun boterhammen van tijd tot tijd eens te ruilen voor iets waar ze wel zin in hebben. Positief naar mijn mening. Zo leren ze delen en keuzes maken maar ook de mening van anderen respecteren.

Vandaag had Phéline allemaal haar boterhammetjes opgegeten: 3 sneden met smeerkaas en 3/4de van een Papa Chico-worstje. Althans, dat dacht ik toch. Tot ik de boterhammen van nader bekeek en hagelslag bespeurde op één van de overblijvende korstjes. De boterhammetjes met smeerkaas had ze opgegeten, vertelde ze me, maar de Papa Chico-worst, daar had ze écht geen zin in. Dus had ze geruild.

Mijn dochter had haar Papa Chico-worst geruild met een Marokkaans jongentje voor een boterhammetje met hagelslag. Varkensvlees aan een islamitisch jongetje. Ik zag mij de colère van alle islamitische ouders op de nek halen door een dochter en haar klasgenootje vol met goede bedoelingen. En plots vond ik dat ruilen met onderlinge toestemming toch niet echt meer zo'n tof idee.

(Papa Chico-worst bevat, na veel Google-opzoekwerk, enkel kalfsvlees. Dag paniek. Ruil maar verder, kinderen!)

Ceci n'est pas une photographie floue

Onder het mom 'doet uw kind de wereld eens vastleggen op haar manier', werd er voor de laatste verjaardag een fototoestel, de V-tech Kidizoom Touch, gekocht. De wereld volgens Phéline werd sinds gisteren wel zeer beeldend uitgedrukt. Zie hieronder voor een greep uit de +85 foto's die ze de voorbije twee dagen trok.

Het was opvallend om te zien hoeveel oog ze had voor details. Er werden geen overzichten van de verschillende huiskamers vastgelegd, maar er werd steeds gefocust op één bepaald gegeven. Zoals Duploblokjes, de fopspeen van haar zus, stipjes op de vacht van haar pluche hond of ... zichzelf.

De foto's waarop ze stond waren niet enkel wazige foto's met haar gezicht (of toch een deel hiervan) op, maar vooral van haar kleding. Broekspijpen, mouwen, knoopsgaten, ... Alles werd in stukken & brokken gefotografeerd maar nooit in zijn totaliteit. Natuurlijk heeft dat te maken met kinderlijke onkunde, al heeft het toch wel iets plezants.

En hieronder, een vogelperspectief dat ik u niet wou onthouden. Vrij wazig, maar ergens toch wel geweldig om te zien dat ze al even afstand begint te nemen van haar close-ups en ontdekt hoe je dingen, ook jezelf, in een ander perspectief kan weergeven.

Hiep hiep hoera!

"Als ik vandaag verjaar, mama, dan zing je maar voor iedereen die vandaag hun jaardag hebben. Maar enkel het liedje van 'wie is er jarig', geen 'happy birthday' want niet iedereen op de wereld verstaat En-gels."

4 jaar geleden zette ik 2,9kg babygeluk op de wereld.
Gisteren aten we een equivalent verjaardagsgeluk in taartvorm.
Hiep hiep hoera voor mijn grootste mejuffer!

Taart van Cupcakes with Love , kabouterkaarsjes van Lola Life Lines

Vandaag

Dat Phéline, de oudste, zeer welbespraakt is, kan ik dagelijks ondervinden. Ik mag dat ook eens met u delen, vind ik.

Een greep uit haar bonte collectie aan uitspraken vandaag:

* Bij het uitsmeren van haar zalf tegen de littekens die haar waterpokjes zouden kunnen veroorzaken:
"Dit is zonnezalf. De zon schijnt de zalf in het potje en dan wordt daar melk bijgedaan. Roere, roere, roere in de pap en dan is er zalf. En nu zie ik er als een zonnetje uit. En daarom ben ik het zonnetje in huis altijd."

* Bij de eindeloze discussie over Phéline die perse een stapelbed wil:
"Als jij mij er geen koopt, dan stapel ik mijn bed op dat van Fiore en dan heb ik ook een gestapeld bed. Durft. " -- 'Durft' is trouwens haar nieuwe stopwoordje, dat na elke zin komt waar ze haar gelijk wil halen of me voor schut wil zetten. Afgeleid van "Durft hè!", wat wel eens kan gezegd worden wanneer ze iets gaat mispeuteren.

* Bij het aanschuiven aan het kippenkraam:
Marktkramer: "Wat voor een kip wilt u, mevrouw?"
Madam naast mij: "'t Is voor in mijn soep te doen, ik weet ni, wat stelt ge voor? Filetjes?"
Marktkramer: "Ik zou voor een hele kip gaan, mevrouw. Een moederdier of een kuiken?"
Waarop Phéline opmerkt: "Een moederdier? De moeder van de kip? Hebben kippen moeders? Ik dacht dat die moeder een ei was!"

* Bij het kiezen van haar pyjama (hoor: piesjemouw, met dank aan het dialectische 'pyjema' dat de meme gebruikt):
Phéline: "Ik ga vandaag een piesj aandoen."
Ikzelf: "Een wat?"
Phéline: "Een pie-iesj!!! Dat weet je toch!"
Ikzelf: "Neem dan eens een piesj uit de kast zodat ik weet wat je bedoelt."
-- Phéline neemt een pyjama zonder mouwen uit de badkamerkast.
Ikzelf: "En waarom is dit nu een piesj en geen pyjama?"
Phéline, met een hele diepe zucht: "Hier zitten toch geen mouwen aan he? Ofwel soms?"

Soms vraag ik me af van waar ze het haalt.

Kalveriets.

Sinds dag één van de zomervakantie heeft Phéline heimwee naar school. Naar haar vriendjes, haar juffen maar vooral naar M., de jongen waar ze later mee zal trouwen wanneer hij heel sterk is. Er ging geen week voorbij zonder een tekening van M., meestal één waar hij op een draak reed.

Deze ochtend sprong M. van tussen geparkeerde auto's aan het kinderdagverblijf. Hij had blitse nieuwe sneakers aan van Angry Birds. Terwijl ik een praatje sloeg met zijn moeder, ratelde M. door over zijn vakantie, grote handgebaren inclusief. Phéline stond erbij & keek er naar. Haar wangen kleurden rood, mijn broek werd stevig vastgegrepen, de achterkant van mijn been gebruikt als verstopplaats. Geen "Dag M.!", geen "Ik ben blij u te zien.", enkel zenuwachtig gegiechel dat werd gevolgd door stilte.

Wat minuten later was het gesprek afgelopen en hadden we elk onze eigen weg aangevat. Toen we in het kinderdagverblijf toekwamen, zette ze zich neer op het dichtstbijzijnde stoeltje, nam potkleurtjes en tekende, jawel, M. "Hij was al sterker, mama. Hij heeft zelfs een auto. Aja, hij kwam toch van tussen de auto's, of niet soms? Mijn buik fladdert er nog altijd van. En schoenen van de vogels die vliegen tegen de apen. Die moet ge weg doen, zei hij. Hij was bij zijn oma in de vakantie. Plopland ook. Ik vertel het u later want ik moet kleuren nu. Hij had een glijbaan daar. Ik had hem wel gemist. Is het nog lang geen school meer?"