Alle meisjes aan de macht!

Ze vroeg wat er aan de hand was met de meisjes. "De meisjes komen op straat met borden en die zijn boos voor iets, maar ik snap niet voor wat.", zei ze bedenkelijk. Ik startte het verhaal bij het begin, want in mijn ogen is dat allemaal begonnen bij Trump, zijn muur & zijn pussy grabbing. (Sommigen zeggen dat het al eerder broedde, van bij de Black Lives Matter. Ik heb er ook geen zicht op eigenlijk.) Maar hoe legt ge nu alweer aan uw dochter uit dat één van de machtigste mannen ter wereld zegt dat het oké is om vrouwen te vernederen en te bepotelen zonder dat ze zichzelf niet meer veilig voelt? Juist ja.

Foto via Cup of Jo

Bon, ik kon daar een heel verhaal over vertellen, over den Trump, maar ik besloot alles samen te vatten in één zin, de kinderversie: een hele bekende man zegt dat het oké is om met meisjes te lachen en die meisjes komen met zoveel op straat om te zeggen dat ze daar helemaal niet mee akkoord zijn. Nu, ge moet weten dat ik niet goed ben in het verwoorden van zaken in kindertaal. Om één of andere reden vind ik het bijzonder moeilijk om maatschappelijke & politieke thema's voor kinderen te vertalen. Mijn dochter zei bijvoorbeeld al op driejarige leeftijd "Bart De Wever is niet onze vriend", en dat kwam dan enkel en alleen omdat ik iedere keer ongemakkelijk werd van zijn naam en voorkomen. Dus - terug naar de essentie - eindelijk van dit moeilijk topic vanaf. Dit heb ik alweer goed opgelost. Laten we nog even kijken naar het landschap en lachen met Linde Merckpoel op de radio. Tot dat kind besloot om het topic toch nog wat verder uit te diepen en te zeggen: "maar je mag toch niemand uitlachen? Geen meisjes, maar ook geen jongens ofzo." En ja, het kind had gelijk. The Women's March ging over zoveel meer dan enkel vrouwenrechten. Het ging over ieders rechten; over die van alle mensen, alle geaardheden, alle geloofsovertuigen en huidskleuren, over elk geslacht. Dat er in die protesten ook mannen meeliepen en kinderen. Dat iedereen het eens was dat we allemaal een recht hebben op een evenwaardig bestaan, of we nu geboren werden met de juiste papieren of zonder, of we nu geloven in God, Allah of the Force. Terwijl mijn gedachten op hol sloegen, liepen mijn lippen over met woorden waar ze naar luisterde. Ze stelde vragen, rake vragen die mij zeer fier maakte dat ze zo'n interesse had in dit onderwerp.

Na enkele minuten had ik het kind overladen met zoveel informatie - denk eraan: onvermogen tot kinderversies - dat ze meer vragen begon te stellen over de woorden in mijn boodschap dan over de inhoud. "Kijkt Phéline, ik ga het u uitleggen met een liedje.", zei ik, en tikte op Spotify 'alle meisjes aan de macht' in.

Alle meisjes aan de macht.
Laat je nooit door iemand kleineren.
Voel jij ook die kracht?
Onze vriendschap in 't kwadraat.
Alle meisjes aan de macht en het tij zal weldra gaan keren want het is meisjesnacht.
Wacht maar op de volle maan.

Ze had het niet beter kunnen verwoorden.

Deze middag haalde ik mijn jongste dochter van school. Een stuk, want de grootste vertrok deze ochtend op boerderijklassen. De speelplaats lag er akelig stil bij. Ik babbelde nog even met wat andere moeders. Ik keek niet op mijn horloge, niet naar mijn gsm, maar naar mijn dochter die bovenop een klimrek zat te giechelen.

Onderweg naar huis koos ze zelf de muziek en mocht ze co-piloot zijn. "Links, ahnee, recht" en oeps, net te laat. Ik sloeg opzettelijk de (verkeerde) straat in die ze eerst aangaf, waarna ze met haar vingertje op het scherm van het gps-toestel zocht hoe ze zo snel mogelijk bij de vlag (aka ons huis) kon geraken. We reden een gigantisch grote omweg, maar we zagen gebouwen, mensen en dieren ("was dat nu een fleesmuis?") die we anders niet zouden gezien hebben.

Ik maakte zelf avondeten, wat rijst met homemade appelmoes en een dinoburger. Zij dekte de tafel met de benodigdheden die ik had klaargelegd, ik liet de appelmoes overkoken in de microgolfoven. Ze voegde ook één ding dat ik niet had klaargezet: een theelichthouder. Ze deed er een theelichtje in en vroeg of ik het wou aansteken. "Hihi, da's wel veel te gezellig he?"
"Jij hebt wel je best gedaan, mama. Ik ben fier op jou!", zei ze met haar mond vol dinoburger. Het kind dacht waarschijnlijk dat ik een hele middag bezig was geweest met het vormgeven van een hamburger zodat zij van een T-rex kon smullen maar he, 't kon haar maar smaken. Ze at alles op zonder gemor, zelfs haar appelmoes!

We gingen samen in bad. Ze vertelde verhaaltjes en ik moest raden of ze echt waren gebeurd. Soms verzon ze een verhaaltje en riep ik "verzonnen!" terwijl ze bleef volhouden dat het echt gebeurd was. (Als iemand van jullie ooit hoort dat wij een egel hebben opgegeten omdat ie lijkt op een vogelnestje: that dit not happen.) Haar pyjama hing op de verwarming. Toen ze die aantrok klonk er een gelukzalige zucht.

Onderweg naar bed nam ik haar op mijn arm. Ik stopte mijn neus in haar versgewassen haren en snoof de geur van de shampoo op. Ik hield ze zo stevig vast dat ik dacht dat ze in twee zou breken als ik mijn greep nog iets steviger aanvatte. Maar dat deed ze niet. Ze legde haar hoofd op mijn schouder. Tijdens het verhaaltje zei ze: "Nu was een leuke dag. Wij zijn nu echt dikke vrienden. Gaan we dat morgen opnieuw doen?". Het was een zin die mij de hemel inprees, maar ook de hel aanduidde.

In mijn hoofd klinkt al enkele dagen dezelfde boodschap. Kan ik het maken om, als moeder van twee kinderen, de ellendige lange rust te nemen die mijn huisarts me aanbeveelt? Kan ik het maken om niet meer te werken voor een loon, maar terug te vallen op een ziekteuitkering die slechts 60% hiervan omvat, enkel en alleen omdat mijn hoofd nu liever in de neerslachtigheid vertoeft? Vandaag maakte de eenstemmigheid plaats voor een tweede stem: hoe kon ik het maken om al deze momenten aan mij voorbij te laten gaan en door het leven te haasten?

U vindt mij vannacht in bed met een vers topic om over te piekeren. Ik wou dat ze in mijn hoofd ook lekkere latte's serveerden far past bedtime.

Ik zeur dagelijks over dezelfde zaken, tot vervelens toe. In de ochtendrush moet ik alles wel tien keer herhalen/controleren & dan nog wandelden we vorige week zonder boekentassen de schoolpoort binnen. Dat scheve oog van die perfecte moeders toen mijn dochters me verbaal overtroefden aan de kassa van de Albert Heijn, insert enough drama, been there, done that. Die dure kleren die na één schooldag met gaten naar huis kwamen want "ik vond die appel op mijn kleed mooi en ik wou die met mijn pen uitprikken", zwijgt er mij alstublieft van.

Soms wil ik ze snel in de kast wegmoffelen en vergeten dat ze er zijn, zo gek maken ze me op random momenten. Of even met mijn neus wiebelen en poef, weg kinderen.

Gelukkig zijn er ook goede dagen. ;-) Als de oudste zegt "als jij oud bent, mag jij bij mij komen wonen want jij zorgt nu graag voor mij en later zal ik ook graag voor jou zorgen.". Als ze beiden met enige fierheid vertellen dat de jongste op de weekopening heeft verteld dat de oudste haar allereerste tand uit was. Als ze nadenken over wereldproblemen die ze later willen oplossen, hoe banaal of surreeël dat ook mag klinken. Hoe de moed van mijn oudste volloopt als ze nu leave a light on van Marble Sounds hoort, omdat haar dat doet terugdenken aan het concert van de voorbije week, toen ze dat liedje opdroegen aan het één maand oude babytje dat backstage lag te slapen. "Daar lag een babytje te slapen achter het podium en die mama van dat babytje zong dat zo goed en dat was zo een mooie mama en die zingt dat, denk ik, altijd als het babytje gaat slapen want ja, als ge een mama zijt die een mooie stem heeft en zelf liedjes maakt dan zing je die liedjes toch voor jouw babytje als die gaat slapen. Denk ik." Als ze zwaaien naar onbekenden die ze tegenkomen op straat.

Dan denkt ge aan de schoonheid van uw kinderen. Oké, mijn meiskes zijn knappe grieten ("Wie zijn er hier de knapste grieten van de héééle wereld?" - "IKKKEEEUUHHH","Nee, wij!", "Ma Phélie-ien! Ik wil ook eens de knapste grieten van de wereld alleen zijn"), maar wat er in dat hoofdje omgaat, vind ik veel belangrijker. Hoe mijn knapste grieten denken, handelen, wat zij voor goed en fout aanzien of hun empathisch vermogen. Pas op, ze zijn niet perfect. Er worden hier dagelijks nog dingen bijgeleerd. Ik ben de eerste om te zeggen dat ik perfecte kinderen heb, want perfectie is iets dat niet klopt. Maar god, wat hebben ze een goed hart. Dan laat ik eventjes alles vallen en kijk ik er naar.

Wanneer vindt ge dat iemand geslaagd is in het leven, vragen mensen soms zo wijs. Sommige mensen moeten daar hun hele leven over nadenken, anderen vinden dat antwoord in verre reizen, rijkelijke bankrekeningen of een schone carrière.

Ik sta er vaak naar te kijken, met een teer hartje, naar dat summum van het bestaan.

07-07-07

Vroeger bezocht ik mijn grootvaders, die op amper 50 meter van elkaar begraven liggen, veel vaker. In de zomer verfriste ik de graven dan met wat bloemen, verwijderde onkruid en modder, liet vaak een handgeschreven brief achter. Niet dat ze deze te lezen zouden krijgen, maar ik moest hen toch op een of andere manier op de hoogte houden van mijn leven. Mijn pepe langs mijn vaders kant kende ik van sporadische bezoekjes. Mijn herinneringen aan hem zijn vrij beperkt. De pepe langs moeders kant nam een zeer groot deel van mijn leven in. Jarenlang woonden we onder één dak. Wanneer ik wakker werd op zondag, zorgde hij steevast voor een verse tas botermelkpap en witte boterhammetjes, gesneden in driehoekjes, zonder korst. Zijn aanwezigheid zit verweeft in de mooiste herinneringen uit mijn jeugd.

Vandaag ging ik met de dochters naar het kerkhof samen met mijn moeder. Het was bijna één jaar geleden dat we voeten op deze rustplaats zetten. Phéline had me al meermaals gevraagd of ik ook een opa had, of een pepe. Ze was nieuwsgierig naar waar ze begraven lagen, of eerder: wat ze mocht verwachten van zo'n begraafplaats. Ze was er natuurlijk wel al eerder geweest maar had deze plaats niet in zich opgenomen.

Op het graf van mijn grootvader langs moeders kant stond een bloemstuk waarvan de pot helemaal gebarsten was door de vrieskou van de voorbije maanden. Toen mijn moeder en ik het bloemstuk opruimde zodat de kapotte pot niet meer zijn graf bedoezelde, ging Phéline samen met Fiore wandelen op het kerkhof, waar ze bloempotjes rechtzetten, of naar foto's keken terwijl ze zich afvroegen wie die mensen waren. Eenmaal terug bij het graf van mijn pepe veegde Phéline de laatste scherfjes bij elkaar. Tussen die scherven vond ze een klein steentje in de vorm van een hart. Ze nam het hartje en legde dit bij de foto die op zijn grafzerk stond.

De combinatie van zoveel dierbaars rondom mij ontroerde me ontzaglijk. Er vielen dikke druppels uit de lucht en tranen stroomden over mijn wangen. Ze stond bovenop het voorste puntje van zijn graf. Haar armen vonden een weg rond mijn hals. Er zit zoveel liefde in dat kind.

"Je mag wenen, mama. Het kan geen kwaad. Je mag hard wenen."
"Mis jij jouw pepe?"
"Ja, schat"
"Als je iemand graag ziet, dan hou je die in jouw hartje. Wat in je hartje zit, kan je nooit missen, want wat in je hartje zit, is altijd bij jou."

De Grote Opruimdag der Kleding.

De laatste tijd lees ik veel over kleerkastopruimingen. De me and my closet-post van mama van vijf deed me nadenken over mijn eigen kleerkast, maar ook deze ochtend las ik bijvoorbeeld in het Nieuwsblad een artikel over hoe je jouw kleerkast ordelijk houdt. Mijn eigen kleerkast hangt boordevol stuks, maar amper de helft, past me nog. Ik ben op dat vlak een echte hoarder. Ik blijf hopen op het verliezen van kilo's om hopelijk dan toch nog in die kleding te passen.

Hetzelfde verhaal voor de kleerkast van mijn beider kinderen. Enorm veel kleding maar minstens de helft is te klein of kapot. De kapotte kleding (met een klein gaatje ofzo) houd ik bij als speelkleding maar uiteindelijk vind je het stapeltje een jaar later nog steeds ergens onderaan hun kast terug. Uiteindelijk creëer je op die manier een kleerkast die geheel uit evenwicht is. Ik koop bijvoorbeeld amper nog broeken voor de kinderen omdat ik denk dat er meer dan genoeg in hun kast liggen. Wanneer ik dan effectief kijk naar de broeken die voorhande zijn, zie ik dat het in de realiteit niet zo schijnt te zijn.

Anyhow, toen ik de post las van de groene meisjes over tweedehandskleding voor kinderen begon het helemaal te kriebelen. De kast van de kinderen, die moest ik onderhanden nemen. Ik gaf de dochter van mijn lief de opdracht om alles wat te klein en/of kapot apart te leggen, en deed hetzelfde voor Phéline en Fiore. Ik begon met de lade van het ondergoed en de pyjama's en oh my god, wat een merde.

Meer dan de helft van het ondergoed was te klein, passende kousen waren zo goed als nergens meer te bespeuren. Met de bankkaart in de hand trokken we als echte discount hunters naar de lokale Hema, waar ze een 2+1 gratis-actie houden, om nieuw, kleurrijk ondergoed in te slaan alsmede een heleboel sokken.

Ik deelde opnieuw hun ladekasten in. Elk kind kreeg een bovenste lade met hun eigen ondergoed, pyjama's en sokken. Vroeger lagen de pyjama's samen in een lade, de sokken en ondergoed in de andere lade. Uitzoekwerk gegarandeerd iedere dag. Vervolgens naamtekende ik alle kleding van Fiore met een 'F'. Zo is het makkelijker om te zien welke kledingstuk precies van wie is. Die van Phéline naamtekende ik nog niet omdat de meeste stuks uit Phéline's kast meestal herbruikt kunnen worden voor Fiore.

Een kleine blik op de laden in Phéline haar kleerkast. Vanaf nu ligt alles netjes per soort gesorteerd. 

Op het einde van onze opruimactie hadden we een goed overzicht over de stand van zaken. Ze bleken in ieder geval ontzettend veel meer kleding te hebben dan ik me voorstelde! De oudste dient enkel nog een paar broeken in haar kledingcollectie toe te voegen, terwijl de jongste vooral een tekort heeft aan truien/gilets.

Applausje voor onszelf!

We gooiden echt een heleboel kleding weg uit onze kleerkasten. Nu enkel nog te sorteren welke onverbiddelijk de kledingcontainer in moeten & welke nog kunnen gedoneerd worden aan de kringloopwinkel.

Ze zaten deze avond samen in bad, mijn twee kleine zoetjes. Op de oudste haar bovenlip sierde een schuimsnor welke haar jongste zus er probeerde af te zoenen. Er speelde zich een drama af want o wee, vandaag had ze duidelijk gehoord dat meisjes die meisjes zoenen vies zijn! Dat privilege is enkel weggelegd voor jongens. Ik besluit haar opmerking hierover te negeren, ook al maakt dat in mij een bijzonder negatief gevoel los. Mijn drang om een discussie te starten borrelt op wanneer ze verder vertelt over dat ene kindje dat zei dat kussen met meisjes absoluut niet kan. Binnenin voel ik zo'n medelijden met dat schoolgenootje, dat moet opgroeien in een gezin waar strak traditioneel de norm is en er geen plaats is om buiten die lijnen te kleuren. Ik beeld me in hoe haar ouders zouden reageren wanneer dochterlief met een tevens gerokt lief voor de deur staat.

Er worden kinderen uit bad gehaald en handdoeken om de vlezige, warme lijfjes gewreven. Er worden tanden gepoetst ("Ik wil nog eens met die wekker mijn tanden poetsen, dan zijn ze mooier") en pyjama's aangedaan. Nog een verhaaltje uit hun favoriete boek allertijden maar dan is het onverbiddellijk tijd om de verduistering naar beneden te schuiven, het dimlichtje aan te zetten en de oogjes te sluiten.

Ik geef de jongste een dikke knuffel en een kietelzoen, want die heeft ze het liefst. Er wordt een tentje gemaakt boven haar hoofd met haar dekens. Ik begeef me naar de oudste, welke al ongeduldig zit te wachten op haar knuffel en kietelzoen. "Nog een keer, nog een keer!", gilt ze, waarbij tevens haar zus al ligt te schuifelen van ondeugendheid in haar bedje. Ik geef hen beiden nog een zoen op het voorhoofd en besluit dan toch mijn vraag te stellen.

"Vond je dat nu vies, die zoenen die mama jou gaf?"
 Ze kijkt me wat vertwijfeld aan.
"Je zei dat meisjes die elkaar zoenen vies zijn, dat zoiets absoluut niet kan. Vond je het dan vies dat mama jou een nachtzoen gaf? Wij zijn toch ook twee meisjes?"
Ze voelt duidelijk dat ik ermee in mijn maag zit.
" Maar mama, ik heb in mijn klas een jongenslief en een meisjeslief. Ik ga die wel niet kussen he. Als we allemaal gaan trouwen, pas dan mogen we kussen."

Terwijl ik opgelucht de trap afloop, roept ze mij nog na:
"Niet tegen papa Chris vertellen he, van mijn 2 lieven"

Vuistje voor mijn dochter.
Ze begrijpt het concept maar doet aan geheelonthouding tot ik de zegen geef voor een huwelijk. Waarschijnlijk komt die eraan rond haar 50ste levensjaar. Alleen lijk ik mij minder zorgen te moeten maken over kleingeestigheid dan over haar neiging tot polygamie. We zullen daarover nog eens een ernstig klapke moeten doen.

Pretty little liar

De tranen rolden op haar vuurrode wangen terwijl we de straat overstaken. "Maar ik heb dat niet gedaaa-aaaa-haaaa-aaa-aaann", jammerde ze, terwijl ze haar neus optrok & verder bleef zeuren. Ik had haar enkele minuten voorheen erop gewezen dat ze met opzet de bel van haar fiets kapot had gemaakt & daarom geen nieuwe kreeg. Ze probeerde de schuld af te schuiven op haar zus want die prutst alle leuke dingen kapot, weet je wel. Een leugentje dus. Wanneer ik haar zei dat liegen niet mag, zette ze het op een huilen. Want oeps, betrapt. Terwijl onderweg zich het ene drama na het andere afspeelde, dacht ik na over het gegeven.

Ik dacht na over de laatste keer dat ik loog. Ge moet daarbij weten dat ik mezelf een enorm oprecht mens vind. Wat ik denk, rolt steeds over mijn tong. Positief of negatief. Soms word je daarom geapprecieerd maar meestal levert je dat ook vervelende situaties op. Denken voor ge spreekt en dergelijke, dat is niet aan mij besteed. Maar bon, de laatste keer dat ik loog dus. Ik loog deze ochtend tegen mijn kinderen. Ik, die een gouden standbeeld voor Eerlijkheid ende Oprechtheid verdient, lieg eigenlijk veel meer tegen mijn kinderen dan ik dacht. Een lijstje van de meest voorkomende leugens:

► Op de vraag of er suiker in hun havermoutpap zit: "Maarja, ik heb daar zeker tien grote lepels in gedaan." (zie deze ochtend, havermoutpap met geen grammetje suiker erin)
► "Als ge uw tanden niet wilt poetsen, dan zien ze morgen donkerbruin & dan zullen ze deze week allemaal uitvallen."
► "Spinnen zijn hele lieve, schattige diertjes. Mama is daar niet bang van maar ze willen gewoon niet opgepakt worden door mij." (as if!)
► "Cola is alleen voor grote mensen. Als kleine kindjes dat drinken, dan worden ze heel ziek."
► "Als ge aan uw roefke (korstje op een wonde) blijft pietsen, dan zullen we naar de dokter moeten gaan om daar een spuit in te geven & dat doet heel veel pijn." Leugentjes met het woord 'spuit' erin verwerkt zijn doorgaans de meest doeltreffende.
► "Maarnee, de meeste zijn speciale spuiten die geen pijn doen." (op de vraag of alle spuitjes pijn doen)
► "We kunnen dat speelgoed niet kopen want Sinterklaas heeft dat allemaal gereserveerd voor in december."
► "Ge kunt niet bij meme/pepe/opa/... blijven want ze moet gaan werken." (ook in het weekend, jawel)
► "Sebiet komt de boze heks als ge niet luistert!" (werkt enkel bij de jongste maar toch)
► "Als ge nu uw schoenen niet aandoet, dan moogt ge niet mee naar school."


Omdat ik blijkbaar tegenover mijn kinderen ook niet echt vrij ben van zonde, zei ik tegen haar dat het niet erg was. Dat we allemaal wel eens een leugentje vertellen maar dat we best eerlijk zijn. "Wie vertelt niet ooit, een leugetje, een leugetje", sloot ze af. Want van K3 mag je ook af en toe een leugentje vertellen.

Ik vraag het mij nu zo af: welke leugentjes vertellen jullie soms tegen de kroost?

Een speekmedaille (maar zonder speeksel & ook eigenlijk zonder medaille)

Ik wandelde 10 minuten te laat, zoals het mij betaamt, de speelplaats op. In mijn ooghoeken zag ik het komende gespreksonderwerp haar fiets opzij zetten om naar de cavia's verderop te gaan kijken. Ze struikelde over een steentje & zette het op een huilen. Bebloede knietjes, geschaafde handjes, bittere tranen; dat soort drama's. Nadat ik haar zo goed als mogelijk had getroost zonder Dora-pleisters op haar schaafwondjes te kleven, ging ik naar de turnzaal om mij op een bankje te zetten.

Daar zat ik dan: te laat, zenuwachtig, met mijn haar in de war, ongemakkelijk schuifelend van de ene kant naar de andere. De jongste zat voor mij in de buggy, onstuimig als altijd. Ze ondernam pogingen om aan die verdomde gespjes onderuit te komen. Ik probeerde haar te sussen maar besefte dat ik haar enige susmiddel, zijnde een fopspeen, twee weken geleden 'per ongeluk' was kwijtgespeeld. Ik nam haar rendierknuffel & speelde poppenkast tot de juf mij bij haar riep. Wat kan een mens anders nog doen om een 2-jarige een beetje rustig te houden? Mijn hoofd zong rustig "je faalt weer" verder.

"Over uw dochter kan ik niets dan goede dingen zeggen. Ze is assertief & zelfstandig, maar niet te overdreven, wat het voor haar soms wat moeilijk maakt om in de groep te spreken. Dat vormt op zich wel geen probleem. Ze is intelligent & bezit een woordenschat waar een 9-jarige nog van kan leren. Qua motoriek zit alles prima. Ze kan zelfs al woordjes in blokletters schrijven, weet ge dat? (de jongste trekt hier de kap van de buggy over haar hoofd & wil deze niet meer omhoog doen. Nonde.) Ze is niet van de sportiefste, maar we krijgen ze mee tijdens de turnlessen dus da's voldoende. Ik zou nog 10 minuten alles kunnen herhalen. Maar laten we nekeer van onderwerp veranderen. Laten we het nekeer over u hebben", zei ze.

Ik wandelde exact 10 minuten later buiten met tranen in de ogen & een gevoel van opluchting dat geen mens mij ooit nog kan bezorgen. Overladen worden met complimenten over uw eenouderschap, uw karakter & de manier waarop ge uw kinderen opvoedt, komende van de laatste persoon op aarde waarvan ge dacht dat die u daarmee zou complimenteren; dat doet deugd. De donkere kringen onder mijn ogen of mijn signature geeuw vanaf 12u 's middags bleken in het niets af met de gedachte dat - voor mij - volstrekte vreemden zeggen dat het goed gaat met mijn kinderen & dat ik daar best wel trots op mag zijn. Uiteindelijk is het dat allemaal waard.

( Een uur later complimenteerde de oudste mij ook: "jouw navel is zoooo groot dat er wel honderdenvijf zandmannetjes in kunnen wonen". De jongste leerde het woord 'thuis' begrijpen. Dat dus, is het allemaal waard. )

Moederdag

Eerst en vooral; aan alle vrouwen die iedere ochtend vroeg uit de veren zijn, pas op het einde van de dag zien dat er een melkvlek sinds 's ochtends op hun jeans zit of na iedere shopping spree altijd wel thuiskomen met spulletjes voor de kroost maar nooit voor jezelf: gelukkige moederkesdag!

Vandaag dien je absoluut niet te poetsen, te koken, of überhaupt gewoon uit jouw zetel te komen als je er geen zin in hebt. Laat je goed in de watten leggen want vandaag draait het om jou! We kunnen allemaal beamen dat dit mag ook wel eens. HOERA!

Mijn moederdag is nog niet zo heel ver gevorderd maar ik mocht wel al een pakje in ontvangst nemen. De overenthousiaste kleuter in ons midden werd als eerste wakker & stond al snel aan mijn bed met een cadeautje. Ze hield het pakje voor liefjesdag (zoals zij het zo mooi noemt), dat ze in school in elkaar had geknutseld, al even verborgen. Het was voor Phéline al heel moeilijk geweest om nog niks te verklappen (& als ze dat deed, mocht ik het zeker niet tegen haar juf zeggen) maar vandaag was het dan eindelijk zover...

Alles begon met een mooi versje.

Daarna kon het uitpakken beginnen...

SPANNEND! 

Cadeautjes aan moeders worden ook steevast uitgepakt door een willekeurig lid van de kroost.
Bij deze werd het gedaan door Phéline zelf. De zus zat immers nog in het verre land der dromen. 

Ik ging ervan uit dat dit hartje het uiteindelijke cadeautje was.
Zeg nu zelf: dit is toch een geweldig mooie cadeauverpakking?

Het duurde even maar uiteindelijk kreeg ik het zelfgemaakte cadeautje te zien!

Ze maakte een wolkje van plasticine en strijkkralen. Achteraan werd een magneetje bevestigd. Mijn magneetbord heeft alvast wat meer kleur gekregen. 

Het klinkt misschien zeer ondankbaar, maar al had ze mij een gedroogde paardenbloem gegeven in krantenpapier, dan nog had ik haar ontzettend dankbaar geweest. 't Kind was zo fier op haar cadeautje zodat haar gevoel & glimlach al meer dan genoeg voldoening brachten.

Straks staan nog op het programma: wandelingetje maken met de hond die op logement is, boterkoekjes halen als middageten, rustig uitblazen in de zetel met een goed boek in de hand (of kleurpotloden) maar vooral met volle teugen genieten van mijn twee oekedoeletjes. 

Geniet er ook van, moedertjes, want dat is vooral waar moederdag om draait.

Paasweekend

Net zoals u hadden wij een verlengd weekend. We kwamen er vanaf met een lach en een traan, een voortijdige zweetlozing en wat bebloede knietjes. Da's het leven uiteraard.

* We speelden 1 2 3 Piano dit weekend (en er kon er eentje nooit tegen haar verlies).

* Mijn ongedoopte kinderen raapten paaseieren. Mijn excuses, Kerk. We zullen het nooit meer doen. (en ik zal nooit meer letterlijk mijn tweets van enkele dagen geleden overnemen, pinky swear.)

* Ik ging ook enkele keren met de auto toeren, de ene keer vlotte het al wat beter dan de andere. Ik kon concluderen dat de regio Temse-Kruibeke-Burcht mij absoluut niet ligt, in tegenstelling tot Sint-Niklaas-Beveren-St-Gillis-Waas. Spijtig genoeg zal de route voor mijn rijexamen wel door Temse lopen. Ik zou "Temesta all the way" zeggen, ware het niet dat uw reactievermogen verminderd. Iemand aanrijden op een zebrapad tijdens uw rijexamen laat uiteraard ook geen nette indruk na.


Ik beëindig het verlengde weekend met een cake in de maak & de Zwaarste Lijst in mijn oren. Want ja, in mijn tienerjaren kocht ik Kruidvat Sint-Niklaas leeg aan gigantisch hoeveelheden potjes zwarte mascara, nagellak en oogschaduw, zaten er grotere hoeveelheden metaal wel ergens door mijn lichaam dan op heden & kleurde mijn haar/kleding gitzwart. Ik was in die tijd ook niet vies van selfies in grijstinten, waarvan onderstaande schone profielfoto vanop mijn oude Noxa-profiel:

Ik excuseer mij nu uitbundig bij mijn buren voor mijn gekweel. Ik ga even de top 3 op mijn gemak beluisteren. \m/ ;-)

*** Doet u trouwens al mee met de giveaway? Neen? Klik dan hier.

Sipjes, zo zit ze erbij.

Gisteren reden we rond 22u met haar naar de spoedafdeling van het ziekenhuis. Haar waterpokjes veroorzaakten al dagenlang koorts, maar toen deze gisteravond net boven de 41°C piekte en ze water of voeding weigerde, sloeg mijn moederhart in paniek. De nodige onderzoeken werden gedaan, er werd geduldig afgewacht, gezongen, gezeurd, gehuild. Het werd al snel duidelijk waarom ze er zo hard van afzag; de waterpokjes bevonden zich immers tot in haar keel en oren. Desondanks die ongemakjes was er niks ernstigs aan de hand, besloot de spoedarts, die haar met een extra dosis koortsremmers naar huis stuurde. Eenmaal thuis bleek dat er niet van een uurtje extra slaap zou genoten worden. Het was een kwelling om de klok opnieuw een uur dieper in de nacht te zien gaan, terwijl geen van beiden slaap zou vatten.

Vandaag gaat alles alweer wat beter. De nachtwake laat enkele donkere wallen na, de kleinste slaapt en rust haar eindeloos nachtverdriet uit. Diegene die anders porties voor volwassenen als maal smakelijk opat, sipt sinds deze ochtend (tegen haar zin) van appel-kaneelthee. Zelfs een yoghurtje kan spijtig genoeg geen alternatief meer bieden.

Dat het vandaag een pyjamadag wordt, staat als een paal boven water. Eentje met veel getroost en Dribbel op televisie.

Moederdag

Sinds jaar en dag wordt moederdag bij ons op 15 augustus gevierd. De moederdag in het schooljaar wordt wijselijk genegeerd, tenzij er knutselwerkjes aan te pas komen. Of een hoge nood aan een nieuw paar schoenen.

We hielden het beperkt qua cadeautjes. De dochter kocht mij bloemen op de donderdagse markt van mijn eigen geld. 't Is de geste die telt. Kleine kinderhandjes die de bloemetjes uitkozen, haar geconcentreerde blik, de wriemelende neus die de geur van ieder bloempje opsnoof; het moment op zich was al voldoende.
Voorts vertelde ze me dat het vandaag 'mijn' dag was, dat ik alles mocht doen wat ik wou. Een hele dag Dora kijken bijvoorbeeld. Hoera voor mijn lepe dochter.

Ik mocht courgettesoep maken en ze laten mislukken (yes, I can!). Vervolgens deed ik er zonder schaamte een potje tomatenconcentraat bij om zo te stoefen met mijn tomaat-groentesoep. Stoefen jawel, het was nog eens verrassend lekker bovendien. Eveneens was het mij toegestaan om ongegeneerd mensen aan te staren vanop een terras en ontdekte ik dat vrouwen van in de veertig nog steeds mogen rondlopen met een Chupa Chups in de mond. Buitengewoon decadent. Zeker als ze daar dan nog mannelijke leeftijdsgenoten met proberen te lokken, die na enkele minuten hun man dan blijken te zijn.

Vandaag was het trouwens nog steeds mijn dag. Wegens een ontbrekende wederhelft die mij zou roemen voor onuitputbare kracht, engelengeduld maar vooral voor mijn pasta's, was het maar aan mezelf om een cadeau bij elkaar te sprokkelen. Niet te duur, iets nuttig, geen huishoudapparaat, iets alleen voor mezelf - ondergoed, check? Ik wou voor een soutiene gaan, ware het niet dat er tegenwoordig maar 2 keuzes zijn in Behaland: voorgevormd & push-up. Misschien ligt het aan mij maar die gevallen zijn toch niet echt gemaakt voor mensen met een cupmaat C+. Tenzij ze natuurlijk graag de indruk willen wekken dat er wel degelijk een stel meloenen in de bh gepropt zijn. Een Pamela komt er misschien met weg maar een Stephanie net iets minder.

Anyhow, na een gefrustreerde, kale reis van de winkelstraat trakteerde ik mezelf bij de schoonheidsspecialiste op een stel bloedrode nagels, een gewaxte bovenlip & geëpileerde wenkbrauwen. No pain, no gain, niewaar.

Etenstijd!

Ik heb twee meisjes die iedere avond uitkijken naar het avondeten. Vanaf het eerste groentje uit de koelkast wordt gehaald, staan ze beiden als jonge vogeltjes te kraaien. Of het eten nog niet klaar is, dat vraagt de oudste steevast om de 5 minuten. Het woord 'etenstijd!' is nog niet geheel over de lippen gebracht of de hongerige vosjes staan al, met bavet in de hand, de tafel af te speuren. De potten & pannen worden op tafel gezet, de porties uitgedeeld en dan begint het nog maar net.

Terwijl de jongste in sneltempo alle eten probeert binnen te werken, bestudeert de oudste haar bord alsof ze er een verhandeling over moet schrijven. Aan het al dan niet mogen van haar maaltijd gaat een gehele fase van onderzoek vooraf. De maatstaven zijn kleur (aardappelen moeten wel ronde bananen zijn, ze hebben quasi dezelfde kleur) en hokjesdenken ("Huh. *scharrelt eens met het vork tussen haar eten.* Huh?! Ik heb rijst en groenten, maar waar is mijn vlees? *handjes in de zij, afkeurende blik in mijn richting*).

Zo kan ze sinds kort niks meer eten wat groen is omdat de juf zei dat boterhammen met groen erop (aka schimmel) niet bestemd zijn voor consumptie. Chocolade zou dan wel weer heel gezond zijn voor kindermaagjes, mits het de kleur van haar darminhoud weerspiegelt.

Ook of ze nu wel of niet vegetarisch is, speelt haar parten. De eetgewoonten van het dier in kwestie bepalen hier dan weer het vegi-gehalte van haar maaltijd: "Ik ben ook vegitarisj want de koe eet toch alleen maar gras?!". Over het eten van dieren wordt hier namelijk nog steeds niet echt meelevend gedaan. Argumenten als "Iedereen moet toch dood, de dieren ook & dan komen die op mijn bord liggen." zijn dagelijkse kost.

En zo wordt iedere maaltijd alweer een heus avontuur, waar de jongste zich niks aantrekt van het eten en de smaak, zolang de porties maar groot genoeg zijn en de oudste zich een visueel culinair recensent waant, die mij keer op keer dik buist.

Spotted!

Gespot: Stephanie in de Hunkemöller, op zoek naar ondergoed voor zichzelf met volgende vereisten: Dora of Hello Kitty, maat 98, enkel in een fel kleurtje.

Moederschapsmisvorming, I tell you!