Met een vrouw naar de maktaba.

Wie mij volgde op Instagram wist het al: vandaag had ik een afspraakje. Ge zoudt het ook een blind date kunnen noemen. Via Facebook werd er een tijdje geleden de vraag gesteld of er iemand een vrouw, Arabisch sprekend, en haar twee kinderen eens op sleeptouw kon nemen. Om hun Nederlands nog wat extra te oefenen. Dat leek mij ideaal. Ik ben zelf ook een vrouw (mocht ge dat nog niet weten) en ik heb ook twee kinderen die ik tot hiertoe steeds in mijn kielzog heb. De plaats van de afspraak was het tweewekelijkse voorleesuurtje in de bib. 

We hadden afgesproken om 14u maar ik was een beetje te laat, zoals gewoonlijk. Ze had me intussen al een smsje gestuurd om te vragen of ik nog zou komen. Ik vond dat wat opdringerig, maar ze kon ook gewoon wat ongeduldig zijn. Wachten met kinderen, als ouders weten we allemaal hoe dat gaat. Wanneer ik bij haar aanbelde, deed ze met een heel brede glimlach de deur open. In haar kielzog stond een klein, verlegen meisje. Die zou de eerste twee uren geen woord zeggen, zo bleek. Toen we voor de bib stonden, vroeg ze me welk gebouw dit was. Ik deed een uitleg in het Nederlands, in het Engels en eentje via Google Translate naar het Arabisch en toen pas snapte ze wat ik wou zeggen. Maktaba in haar taal. Het voorleesuurtje fascineerde zowel moeder als kind en ze genoten beiden met volle teugen. Toen we uiteindelijk de parking van de bibliotheek opgingen, vroeg ik haar of ze zin had om nog iets te gaan drinken maar ze schudde nee en vroeg om haar naar huis te brengen. Tot zover de kennismaking dacht ik.

Wanneer ik haar thuis afzette vroeg ze of ik nog even binnen wou komen. "Ben je zeker?", vroeg ik heel voorzichtig, want het feit dat ze zo snel terug naar huis wou, kon toch alleen maar aangeven dat mijn gezelschap niet van het beste soort was. Ze keek mij met grote ogen aan en zei "ja ja, zeer zeker, kom mee.", waarop we haar naar binnen volgden. We hadden onze jassen nog niet uit of er stond al een groot glas sinaasappelsap voor onze neus. Toen ik uiteindelijk wou vertrekken bood ze aan om te blijven eten. Ik sloeg haar aanbod zeer vriendelijk af, want komaan, deze gastvrijheid ben ik absoluut niet gewoon. En toen ik haar uiteindelijk kon overtuigen dat ik mij misschien net iets te ongemakkelijk zou voelen om te blijven eten, had een van de kinderen opeens een hongertje en begon ze frietjes te bakken & zette ze brood op tafel. Ik kreeg een heel groot glas dat tot de rand gevuld was met limonade. We hadden een heel goed gesprek. Ze omschreef alle ellende die ze had gezien in haar thuisland, het gemis dat ze heeft wanneer ze denkt aan haar man, familie of thuisland, maar ook hoe dankbaar ze is dat ze een deel kan uitmaken van onze Belgische samenleving. Dat ze niet meer met schrik naar het marktplein moet. 

Toen we in de auto zaten, zei Phéline dat ze de volgende keer stiften en tekenpapier zou meenemen voor de kinderen. Fiore wist zeker dat ze bij de volgende ontmoeting haar Batmanpak zou aandoen. Ik ben er zeker van dat dit niet enkel een verrijking is voor het gezin van de vrouw, maar ook voor mijn deel van ons gezin. 

Enfin, ik kruip niet zo gauw meer in mijn pen maar maal eerder alles plat in mijn gedachten. Vandaag voelde ik echter de drang om alles neer te schrijven. Ik schrijf het uit zoals het in me opkomt, zonder na te kijken want ik wil het gevoel dat ik momenteel heb niet verpesten. Ik weet dat dit gevoel over zal gaan wanneer ik de giftige meningen lees op nieuwssites over vluchtelingen. Zij die schijnbaar uit zijn op ons geld of op de verknoeiing van onze samenleving. Vanaf vandaag zal ik eenieder met zijn vooroordelen aanbevelen om eens even kennis te maken met de vrouw die ik net zag. 

In deze vrouw zit gastvrijheid ingebakken zoals ze dat van haar ouders en grootouders heeft meegekregen. Ze spaart kosten noch moeite, ook al heeft ze het bijlange niet zo breed. Een soort van gastvrijheid dat je nooit zal vinden in een traditioneel Vlaams gezin dat voor het eerst een wildvreemde over de vloer krijgt. Een soort gastvrijheid dat je misschien enkel en alleen bij hen terugvindt.

Alle meisjes aan de macht!

Ze vroeg wat er aan de hand was met de meisjes. "De meisjes komen op straat met borden en die zijn boos voor iets, maar ik snap niet voor wat.", zei ze bedenkelijk. Ik startte het verhaal bij het begin, want in mijn ogen is dat allemaal begonnen bij Trump, zijn muur & zijn pussy grabbing. (Sommigen zeggen dat het al eerder broedde, van bij de Black Lives Matter. Ik heb er ook geen zicht op eigenlijk.) Maar hoe legt ge nu alweer aan uw dochter uit dat één van de machtigste mannen ter wereld zegt dat het oké is om vrouwen te vernederen en te bepotelen zonder dat ze zichzelf niet meer veilig voelt? Juist ja.

Foto via Cup of Jo

Bon, ik kon daar een heel verhaal over vertellen, over den Trump, maar ik besloot alles samen te vatten in één zin, de kinderversie: een hele bekende man zegt dat het oké is om met meisjes te lachen en die meisjes komen met zoveel op straat om te zeggen dat ze daar helemaal niet mee akkoord zijn. Nu, ge moet weten dat ik niet goed ben in het verwoorden van zaken in kindertaal. Om één of andere reden vind ik het bijzonder moeilijk om maatschappelijke & politieke thema's voor kinderen te vertalen. Mijn dochter zei bijvoorbeeld al op driejarige leeftijd "Bart De Wever is niet onze vriend", en dat kwam dan enkel en alleen omdat ik iedere keer ongemakkelijk werd van zijn naam en voorkomen. Dus - terug naar de essentie - eindelijk van dit moeilijk topic vanaf. Dit heb ik alweer goed opgelost. Laten we nog even kijken naar het landschap en lachen met Linde Merckpoel op de radio. Tot dat kind besloot om het topic toch nog wat verder uit te diepen en te zeggen: "maar je mag toch niemand uitlachen? Geen meisjes, maar ook geen jongens ofzo." En ja, het kind had gelijk. The Women's March ging over zoveel meer dan enkel vrouwenrechten. Het ging over ieders rechten; over die van alle mensen, alle geaardheden, alle geloofsovertuigen en huidskleuren, over elk geslacht. Dat er in die protesten ook mannen meeliepen en kinderen. Dat iedereen het eens was dat we allemaal een recht hebben op een evenwaardig bestaan, of we nu geboren werden met de juiste papieren of zonder, of we nu geloven in God, Allah of the Force. Terwijl mijn gedachten op hol sloegen, liepen mijn lippen over met woorden waar ze naar luisterde. Ze stelde vragen, rake vragen die mij zeer fier maakte dat ze zo'n interesse had in dit onderwerp.

Na enkele minuten had ik het kind overladen met zoveel informatie - denk eraan: onvermogen tot kinderversies - dat ze meer vragen begon te stellen over de woorden in mijn boodschap dan over de inhoud. "Kijkt Phéline, ik ga het u uitleggen met een liedje.", zei ik, en tikte op Spotify 'alle meisjes aan de macht' in.

Alle meisjes aan de macht.
Laat je nooit door iemand kleineren.
Voel jij ook die kracht?
Onze vriendschap in 't kwadraat.
Alle meisjes aan de macht en het tij zal weldra gaan keren want het is meisjesnacht.
Wacht maar op de volle maan.

Ze had het niet beter kunnen verwoorden.

Have a heart.

Het begon deze ochtend. Ik stond met de kinderen in de file op weg naar school. Terwijl Siska Schoeters op Studio Brussel liet horen dat er een explosie was geweest in de luchthaven van Zaventem, maakte mijn hart een sprongetje. Je denkt in je achterhoofd aan een terroristische daad maar ergens hoop je op een technisch defect of zulks. Hoe kan je nu verwachten dat mensen van vlees en bloed hun soortgenoten willen treffen door zulke wrede daden? Niet veel later volgde een emotioneel bericht van Eva Daeleman op de radio, waarbij ik plotsklaps de tranen voelde opborrelen in mijn ooghoeken. Het was zover. De gedachte in mijn achterhoofd trad op de voorgrond en maakte plaats zoveel zorgen. Mijn kinderen vroegen zich af waarom ik weende.

Het is geen kwestie van meerwaarde, die mening hier van mij. Het is eerder een kwestie van een wrang gevoel in de maag. Het gevoel dat je hebt wanneer je absoluut iets wil delen met iemand uit ongenoegen, ongeloof of misschien toch wel een hunkering naar enige vorm van solidariteit. Ik zie veel mooie gebaren. De Belgische driekleur is overal vertegenwoordigd, heel de wereld post bemoedigende tekstjes op sociale media, er worden mooie teksten met krijt geschreven op het Beursplein. Het zou dus wel zeer cru zijn om te beweren dat er van medeleven of solidariteit geen sprake is. Maar ik zie ook heel veel dingen passeren waar mijn maag steeds weker van wordt. Het is de schuld van de vluchtelingen want het zijn allemaal terroristen. Het is de schuld van de moslims, want alé, iedereen weet toch dat dat allemaal terroristen zijn. Of ook een beetje van de maatschappelijke diversiteit. Die Vlaamse waarden hadden we moeten verdedigen, verdorie! Of nee, het zijn die verdomde gastarbeiders die al decennia lang hun gebroed niet onder controle kunnen houden! Het is de schuld van iedere mens die niet blank is of geen Vlaamse achternaam heeft. De schuld wordt doorgeschoven naar iedereen die gelooft in de Islam of die gewoon een niet-blanke huidskleur heeft. Er worden Vlaams Belang-slogans herpost op sociale media, de erbarmelijke omstandigheden van vluchtelingen worden bejubeld en hey, ik las enkele minuten geleden zelfs dat men in tijden van Hitler van dit soort terrorisme geen last had want toen was het beter. En dat, beste lezer, dat doet mij zoveel zeer en laat mij zo hard walgen dat ik er toch iets over moet zeggen.

Ik weiger te geloven dat de Turkse bakker van het lekkerste stokbrood iemand is die in zijn vrije tijd IS-filmpjes bekijkt. Ik weiger te geloven dat de vroegere tuinman van mijn grootmoeder bij het snoeien van de haag liever de haagschaar rond haar nek wou zetten omdat ze geen hoofddoek droeg. Ik weiger te geloven dat de man die onze pakketjes op kantoor afgeeft in zijn living een IS-vlag heeft hangen. Ik weiger te geloven dat de man die mij onlangs om de weg vroeg naar zijn sollicitatieplek en mij nadien de hand schudde ter bedanking, eigenlijk in zijn gedachten mij onthoofde terwijl hij een vers uit de Koran reciteerde. Ik weiger te geloven dat mijn vriendin of haar ouders, die ooit in dit land kwamen als oorlogsvluchtelingen, de aanslagen herbekijkt en zich in de pollekes wrijft voor wat er vandaag gebeurde. Ik weiger zulke meningen te delen. Ik weiger te geloven dat er meer kwaad is in de wereld dan goeds.

Dus alstublieft, wees mild, denk na, wees lief voor uw medemens. Want laat liefde nu het enige zijn wat ons nog rest wanneer de wereld verbittert.

Moment in het park

Ik kwam naar het parkje, niet ver van onze voordeur, met de kinderen om even te fietsen. Het is een oude atletiekpiste met een skateterreintje eraan, omringd door wat bomen en gras. Ik neem plaats op een bankje, zoals gewoonlijk, terwijl de kinderen rondjes fietsen en op een van de weinige speeltuigen klauteren.

Het bankje naast mij komen 3 jongens zitten. Ik schat ze hooguit 13 jaar. Laten we hen gemakkelijkheidshalve Ronaldo, Hoodie en Cannabis noemen, geheel gebaseerd op hun klederdracht. Het gesprek begint met wat opschepgedrag over strafstudies, schorsingen en weerspannigheid tegen leerkrachten. The usual stuff, denk ik dan. Uitpakken met stoer gedrag tegenover personen die gezag dienen uit te stralen, dat kan wel tellen om zich als een macho te profileren. De gsm van Ronaldo gaat af, een berichtje van ene Lies blijkt, welke hij vanavond op zijn paal zal zetten. Niet veel later arriveert Lies (of dat vermoed ik toch) met een vriendin. Ze begroeten elkaar hartelijk door een zoen op de wang doch Ronaldo en Lies proberen de recordpoging tongzoenen in België te verbreken. Wat spijtig dat er geen gerechtsdeurwaarder in de buurt was om deze poging te valideren. "Als ge lief zijt, dan geef ik je vanavond een blowjob", laat Lies verstaan. "Of wilt ge iets anders?", vraagt ze aan stoere Ronaldo. "Ik zal wel nekeer kijken op Youporn naar waar ik zin in heb." De jongens geven elkaar een vuistje en lachen alsof 's werelds beste grap door een zatte cafébaas aan de toog werd verteld. Hoodie en Cannabis gebaren wat seksuele handelingen waarop Ronaldo hen vraagt of ze homo's zijn. "Hang jullie dan maar op, beter zonder dat soort hier op de wereld.", concludeert hij. Ook makkaken zijn hier niet gewenst, maakt ik op uit hun gesprek. Een minuutje later stampt Hoodie een dode duif tot moes, zijn sneakers zitten onder de veren. Enkele minuten later steekt Cannabis (hoe kan het ook anders, cliché, cliché) een joint op, rolt er nog een en het vijftal rookt rustig verder.

Een gedegouteerd gevoel besluipt me. Ik word er droevig van. Teleurgesteld eveneens.

Wat verder zie ik mijn oudste dochter fietsen. Phéline fietst om ter hardst naast een meisje, met de exotische naam Adira. "Ik vind dat een mooie naam, Adira. Ik moet dan denken aan fruit en dat vind ik lekker.", vertelt Phéline. Adira heeft ongeveer dezelfde fiets als haar, enkel met een mandje eraan. Ze verzamelen alles wat ze in het park vinden in het mandje van haar kersverse vriendin en gaan daarna op het deken zitten bij de mama van Adira, waar ze keukentje spelen en met grassprietjes een groentesoep maken. "Stoort het niet?", vraag ik aan haar mama. Ze zegt dat het niet geeft, in gebrekkig Nederlands, doch doet haar best om een gesprek aan te knopen. We vertellen over onze kinderen, die blijkbaar beiden in dezelfde maand en jaar geboren zijn. Of we hier vaak komen, vraagt ze ook. Ze gebaart me om erbij te komen zitten.

Wat verder zie ik mijn jongste dochter haar fiets naast de halfpipe van het parkje leggen. Ze kijkt naar de skaters die van de ene kant naar de andere kant rollen op hun blitse skateboards. Mijn 3-jarige knoopt een gesprek aan met een rijpe tiener, die haar op zijn skateboard laat zitten en haar verder duwt. Daarna wijst ze met haar kleine vingertje van zijn skateboard naar de halfpipe, waarna hij zich bukt, zij iets in zijn oor fluistert, druk wijzend naar de halfpipe, en hij vervolgens met zijn skateboard bovenop de halfpipe klautert. Hij voert diverse kunstjes uit. Mijn 3-jarige applaudiseert en gilt hevig, de jongens die bij hem staan geven haar allemaal een high five. Ze fietst onder luid gelach naar mij en zegt "jongens, bord, scheet", gevolgd door een bulderlach.

Wanneer we vertrekken zie ik de jongens rond de halfpipe zwaaien naar mijn kleuter. Het vijfledige gezelschap op de bank is opnieuw een joint aan het rollen, of eerder: Cannabis leert het ene meisje de joint rollen.

Onderweg denk ik na. Ik geniet met volle teugen van dit moment en hoop dat mijn kinderen nooit zoals de eerst beschreven tieners worden. Ik hoop dat ze blijvend beseffen dat iedereen gelijk is, desondanks huidskleur, geloof of geslacht. Ik hoop dat ze later kunnen genieten van liefde met een partner, maar dat ze weten dat liefde niet gendergebonden is of gebaseerd op pornofilms.  Ik hoop dat ze de fantasie in hun hoofd behouden, hun geest kunnen verruimen, zonder daarvoor ooit drugs te hoeven gebruiken. Maar het liefste van al hoop ik dat ze gelukkig zijn. Dat ze zich nooit gedwongen voelen of dingen doen om erbij te willen horen. Dat ze tegen de stroom in durven zwemmen en zichzelf kunnen zijn.

Voor mij rijden ze. Hun haren kleven van het zweet. Ze zijn jong en onbezonnen. Ze stellen dagelijks vragen waarvan ik besef dat ze hun visie over mensen of de wereld later mee zullen vormen. Ik probeer ze zo ruim mogelijk te beantwoorden en probeer hun kijk op alles zo open mogelijk te houden.

Ik houd mijn hart vast voor wat de toekomst brengt.

Nieuwjaarswensen

Dag lezer, 
Schone lezer, 
Liefste lezer,

Ik wens je een goed 2015. Zo eentje waar je op 31 december tevreden naar kan terugblikken. Eentje waar geluk de bovenhand nam en jouw middle name 'hedonist' werd.

Ik wens je wat je maar wil. Een lief dat je graag ziet, want je verdient het om elke dag opnieuw te horen hoe mooi je wel bent. Een jaar zonder lief, want je verdient het om elke dag opnieuw een dag te beleven in het teken van jezelf & daarvan met volle teugen te genieten. Een jaar met een aan-en-af-lief, want je verdient het om te mogen twijfelen, om pas te beslissen wanneer jij er klaar voor bent.

Ik wens je relativeringsvermogen bij mindere dagen, voor die keer wanneer je een hele reep verrukkelijke pralinéchocolade ineens opeet, voor wanneer je een slechte dag achter de rug hebt. Ik wens je tranen want het is beter eens goed uit te huilen dan al je gevoelens binnenin jezelf te verteren.

Ik wens je mededogen voor zij die het minder goed hebben. Ik hoop dat je een helpende hand mag zijn, een praatpaal. Niet zo eentje dat troosteloos langs de kant van de autosnelweg staat maar eentje die zijn nut bewijst. Ik hoop dat mensen aan je lippen hangen voor wat je vertelt. Dat ze genieten van jouw woordkeuze, de manier waarop je de letters over je lippen laat vloeien. Laat je hart nooit met een 'd' geschreven worden.

Ik wens je een eigen mening. Vertel er met passie over; discussieer, debatteer. Ontpop jezelf. Buit je talenten uit. Dit alles zonder schaamte. Niets is zo belangrijk. Geniet van het kunnen van anderen en ken geen jaloezie. Iedereen heeft zijn eigen sterktes, zet de jouwe maar extra in de verf.

Ik wens je genot. Deze dag zal nooit meer terug komen.. Soak it all up. Geniet van een goed boek, een bad, lekkere gerechten. Geniet van de stilte of van loeiharde muziek. Geniet van je kind dat nog over zijn woordjes struikelt. Ik hoop dat je elke dag opnieuw minstens een paar maal genot in zijn puurste vorm mag beleven. Grote gebeurtenissen, kleine momenten; het maakt niet uit. Het is je van harte gegund, schoon mens.

Maar ik wens je vooral contentement.
Content zijn met wat je hebt, op alle vlakken, maar vooral met jezelf. Ik wil dat je blij bent, fier zelfs, op wat zich in de spiegel weergeeft. Gelukkig met je goede kantjes, maar ook met die net iets mindere kanten. Je bent uniek. Vergeet dat niet.

Ik wens je al het moois van de wereld.
Flaunt it babe.


Liefs,
Stephanie, Phéline & Fiore

Waar het hart van vol is & een politieke mening nooit veraf is.

Ik zit nooit verlegen om een mening over de politieke gebeurtenissen doch ik probeerde mij in te houden toen ik meneer Bourgeois zijn Septemberverklaring zag geven op tv. Bij deze kan ik u zeggen dat ik gefaald heb in mijn oorspronkelijke bedoeling. Ik was misnoegd omwille van de vele besparingen. Of eerder: ik was misnoegd omdat de vele besparingen enkel op de spreekwoordelijke kap van de jongere generatie gebeurden, of het meeste bij ons zullen doorwegen. Solidariteit, is dat niet iets wat enkel mag gebruikt worden wanneer iedereen zijn steentje moet bijdragen?

Mijn generatie wordt het hardst getroffen. Wij starten nog maar net op de arbeidsmarkt, met lage lonen als gevolg, zetten kinderen op de wereld en willen vertrekken uit onze huurwoningen om een intrek te nemen in koopwoningen. Momenteel nemen we met z'n allen afscheid van de woonbonus, net zoals er in het verleden afscheid werd genomen van diverse woon- en bouwgerelateerde subsidies, en krijgen in ruil een verhoging van de kinderopvangtarieven, verdubbeling van de zorgverzekering, hogere waterzuiveringsbijdragen en een kinderbijslag die niet meer geïndexeerd wordt. "We hebben de belastingen niet verhoogd.", beweert men. Da's juist, maar ge hebt er zonet wel een equivalent in de vorm van extra kosten aan toegevoegd.

Dat de kinderbijslag niet wordt geïndexeerd doet mij niets. Zoals Bourgeois zei (en we zullen hem hierbij maar beter op zijn woord geloven) wordt de besparing opnieuw geïnvesteerd in het kinderbijslagstelsel van zodra dit wordt hervormd. Dat de bijdrage voor de zorgverzekering wordt verdubbeld om zo het tekort in de gehandicaptensector weg te werken, raakt eveneens mijn koude kleren. Alles voor de solidariteit. Als het mij 25 EUR per jaar kost om daarmee het structurele probleem in die sector langzaam te laten verdwijnen, dan geef ik ze met plezier.

Maar als ik dan zie dat de bijdrage voor kinderopvang alweer wordt verhoogd en dat terwijl er in de kinderopvang steeds meer wordt beknibbeld en er steeds meer sprake is van regelnichterij zodat het voor beginnende crèches (alsook bestaande!) steeds moeilijker wordt om te blijven bestaan, dan komen mijn haren een beetje recht te staan. Als ik letterlijk in de Septemberverklaring lees dat er alweer van het onderwijs 'een inspanning' wordt gevraagd, wat mijns inziens een van de posten is waar men best in blijft investeren, begin ik helemaal te steigeren. Er wordt aangekondigd dat men zal moderniseren en hervormen in dit departement, maar met welk geld zoekt men dit te doen? Vrij contradictorisch, me dunkt.

Hoe men het ook draait of keert: wij (spontaan komt in mij het woord 'plebs' op) zijn degene die het hardst in onze portemonnee moeten tasten. Ik hoor al sinds mijn kindertijd dat er altijd gekeken wordt naar de 'gewone werkmens' wanneer er moet bespaard worden. Wanneer wordt er eens tijd gemaakt voor een echte 'kracht van verandering'?

Als u tijd, en goesting heeft uiteraard, verzoek ik u eens te kijken naar Hart boven Hard, kwestie van nekeer te lezen hoe het ook allemaal anders kan. Om te zien dat, mocht u net als mij zo misnoegd zijn, u niet alleen bent.

Alle redenen waarom de herfst mijn favoriete seizoen is (en ook dat van u hoort te zijn)

De dagen worden korter, het weer steeds wisselvalliger & de mensen norser. Althans, zo ervaar ik het toch. Iedereen zeurt over de aankomende herfst, terwijl ik net meer en meer in mijn nopjes begin te geraken over dat prachtige seizoen. In de hoop iedereen wat warm te laten worden van dat herfstgevoel op een manier zoals ik het ervaar, deel ik hierbij mijn absolute herfstfavorieten. Zet even dat negatieve gevoel tegenover de herfst opzij en geniet. Want da's het belangrijkste in het leven.

◊ kastanjes en beukennootjes rapen om ze daarna te verwerken in gerechtjes of gewoon zo op te eten. (tip: check zeker Pinterest voor lekkere recepten)

Bron: https://www.flickr.com/photos/adventuressheart/

◊ het krakende geluid van het bladerentapijt

Bron: http://www.thisisglamorous.com/

◊ kleding wordt veel boeiender. We kunnen onszelf terug in laagjes kleden, leukere kledingcombinaties maken maar vooral opnieuw rondlopen met comfy kleding. Hallo lange gilets, gebreide mutsen en laarzen. (Team Confetti schreef onlangs een gezellige blogpost over de vest, kwestie van het verlangen nog wat aan te wakkeren)

Bron: http://autumnenchanted.tumblr.com/ & http://www.cleverlyours.com/

◊ overal proef of ruik je kaneel, vanille & sinaas. Geurkaarsen, taarten, verzorgingsproducten, ... Ge noemt het maar en het bestaat. 

Geurkaars van Voluspa, hier te koop bij Avenue & Spiced Vanilla Body Butter van The Body Shop zijn mijn favoriete herfstgeuren.

◊ gezellig in bed blijven liggen met een kopje koffie of thee & een goed boek terwijl de regen op je venster tikt

Bron: www.intagme.com/flashesofstyle/510087573261100263_2301128/

Bron: http://weheartit.com/entry/78982329

◊ knutselen met allerlei objecten die je in het bos vindt

Bron: www.pinterest.com, http://www.goodhousekeeping.com/ & http://petitspetitstresors.tumblr.com

◊ er zijn weer mandarijntjes in het land

Bron: http://www.bakersroyale.com/cocktail-desserts/satsuma-and-pomegranate-campari/

◊ movember! Snorren en baarden in overvloed, driefwerf hoera!

't Is echtig.
Bron: www.pinterest.com

◊ het is absoluut geen probleem meer om als lunch een appelgebakje met een grote bol vanilleijs te bestellen zonder dat iemand je vreemd aankijkt. 

Bron: http://www.bakerita.com/caramel-apple-crumble/

◊ het belangrijkste hoofdingrediënt van 't ontbijt mag gerust de chocolademelk zijn. Mmm, je hoofd boven zo'n dampende mok houden in de vroege ochtend - hemels!

Deze ochtend was het zalig genieten. Sneetjes suikerbrood soppen in zelfgemaakte warme chocomelk met een kneepje honing erin.

◊ het ideale excuus om de hele dag in de zetel te hangen & films/series te kijken, gewoon omdat het koud is en regent 

Bron: www.pinterest.com

◊ maar dan nog: het druilerige, koude weer. 
Komaan, 't is toch geweldig om buiten te lopen in een frisse temperatuur, lekker warm ingeduffeld om nadien je binnenshuis op te warmen? Wanneer ik nog bij m'n ouders woonde, was het opwarmen aan de houtkachel één van mijn favoriete manieren om het lekker warm te krijgen, samen met een heet bad nemen. (Spijtig genoeg zit dat bad nemen er nu niet meer in, net zoals die houtkachel, maar ik blijf hopen op beter. Ooit. *fingers crossed)

Bron: http://athousandlaughingstarfish.blogspot.be

Maar het allerallerallerbeste van al is dat naargelang de herfst voorbij gaat, Kerstmis steeds dichterbij komt... ♥

25 mei - deel 2: ik beken kleur.

Ik nam mij ongeveer een maand geleden voor om alle partijprogramma's onder de loep te nemen. Hierover zou ik een samenvattende blogpost schrijven. Helaas, ik dien mee te delen dat het mij niet is gelukt. De partijprogramma's nam ik door. Ja, zelfs die van de partijen die nooit ofte nimmer mijn stem zouden krijgen, maar ik had de moed niet om er iets over te schrijven. Het enige wat zich in mijn hoofd opdrong was 'nee, nee, nee'. En ik zal u zeggen waarom.

Mijn stem ging, elke keer weer, naar CD&V. Ik nam mij voor om dit keer mijn traditionele keuze serieus onder de loep te nemen, zeker nadat ze zich in de kijker werkten door enkele dieronvriendelijke beslissingen te nemen (verzet tegen verbod op pelsdierkwekerijen/tegenwerking biggencastratie). CD&V heeft onder zijn kiezers veel landbouwers, maar diervriendelijk handelen systematisch tegenwerken om hun agrarische kiezers gunstig te stemmen, en dat terwijl uit enquêtes blijkt dat zo goed als 90% van de Vlamingen een verbod op deze steunen, leek mij toch wel zeer ver gedreven.

Het begon voor mij allemaal op 16 maart in de zetel. Ik keek naar een debat op tv omtrent het legaliseren van cannabis, een punt dat bij mij zeer gevoel ligt. Senator Ide van N-VA werd het eerste partijlid van N-VA dat bij mij op de koffie zou mogen komen. De anderen aan tafel leken mij verder niet echt te bekoren, buiten Bram Van Braeckevelt van Groen. In mijn ogen stond Groen synoniem voor een clubje personen met dreadlocks, kleding van hennepvezels met daarrond een wierookgeurtje, of eerder een cannabisluchtje, die uit verveling wat slogans rond ecologie produceerden. Het voorkomen en de mening van meneer Van Braeckevelt stond haaks op mijn visie over zijn partij. Uiteraard pleitte hij voor de legalisering van cannabis doch zijn standpunten konden bijzonder gevat en onderbouwd genoemd te worden.

Wat later had ik de blogpost geschreven over 25 mei waarna ik zou starten met het bespreken van Groen omdat ik van hen het eerste propagandafoldertje in de bus kreeg. Normaliter zou ik niet veel tijd gestoken hebben in het nalezen van hun literatuur maar het optreden van Van Braeckevelt liet een zodanige indruk bij mij na dat ik besloot om uit te diepen waar Groen voor stond. Tot mijn grote verrassing kon ik mij in zo goed als alle standpunten van hun programma vinden. Het doornemen van hun partijprogramma zette mij ook aan het denken over de belangen van onze prioriteiten. We moeten ons, volgens mij, afvragen: is ecologie niet het allerbelangrijkste dat wij voorop dienen te stellen? Wat zijn we in godsnaam met confederalisme, hervormingen, besparingen (ik ontken niet dat er besparingen/hervormingen dienen doorgevoerd te worden) en dergelijke wanneer onze levenskwaliteit jaar na jaar drastisch daalt omdat er vanuit de politiek absoluut geen prioriteit aan werd gegeven? Zie ik mijn kleinkinderen, of zelfs nog kinderen, graag op termijn liever in een onafhankelijk doch ecologisch onleefbaar Vlaanderen of in een gezond België? Juist ja.

Met het programma van Groen in het achterhoofd begon ik alle andere programma's te lezen. Snel bleek dat ik moedeloos werd & in mijn achterhoofd steeds terugdacht aan wat ik helemaal in het begin had gelezen. Toen ik de hele resem programma's had afgewerkt, leek het mij duidelijk. Mijn keuze stond vast & mijn stem zou dit keer niet meer gaan naar CD&V.

Het is vreemd om te zeggen, maar ik verloor mijn hart aan een politieke partij. Een partij waar ik tot voor kort nog mijn neus voor ophaalde, tot mijn grootste schaamte toe. De partij die in zijn rangen de man met de beste kledingstijl uit het hele politieke landschap heeft (Calvo, for sure), de man met de schoonste naam herbergt (Hermes Sanctorum) of de strafste, slimste en meest gedreven politica tot één van haar kopstukken mag rekenen (Almaci). Ik had het zelfs zo hard te pakken dat ik onze prille band beslechtte met een lidmaatschap. Ik hoop dan ook dat ik de komende jaren met evenveel enthousiasme kan praten over mijn keuze als ik dat nu doe.

Ik houd van jou, maar soms wordt het me teveel.

Liefste Sint-Niklaas,

Ik groeide hier op, terwijl ik eigenlijk in Beveren resideerde. Ik werd geboren in een van jouw ziekenhuizen, ging hier naar school en bracht mijn jeugd door bij mijn grootmoeder, die vlakbij de zeven bergjes in de Clementwijk woonde. Daar speelde ik van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Ik liet er de eerste meikever die ik ooit zag over mijn vingertjes lopen. Die bergjes werden een tijdje geleden gesloopt en moeten nu plaats ruimen voor een nieuwe woonwijk. Maar dat geeft niet, ik ben blij dat des te meer mensen van 'mijn' stad kunnen genieten.

Enkele jaren geleden besloot ik opnieuw naar mijn geboorteplaats te verhuizen en Beveren achter te laten. Daardoor wandel ik nog steeds elke dag door jouw straten, waar mijn kinderen school lopen of naar de crèche gaan. Iedere straat of wijk bevat anekdotes, die soms een lachje op mijn gezicht tevoorschijn toveren. Aan de Kamer van Koophandel, bijvoorbeeld, kuste ik mijn eerste vriendje. Ik brak mijn enkel voor de eerste keer in het Brouwershof en nipte van mijn eerste biertje op het befaamde plein. Veel eerste keren heb ik hier meegemaakt.

Soms loop ik ook om. Dan bewonder ik huizen in de Monseigneur Stillemansstraat, tuur ik in de Stationsstraat naar de mooie pareltjes van gevels die zich boven de winkels bevinden (hallo Panos!), kijk ik met een gelukkig hart naar mijn vroegere middelbare en lagere school of probeer ik mij in te beelden waar het frituur op de markt ooit stond. Met veel liefde en geluk blik ik terug op al die nostalgie.

Ik houd van jouw diversiteit. Het schoeisel voor mijn dochters koop ik bij een Chinese winkelier, het brood en patisserie haal ik bij de Marokkaanse bakker, kruiden of ander lekkers uit het Zuiden vind ik wekelijks terug op de donderdagse markt, eveneens bij een Marokkaanse marktkramer. Mijn frieten worden ook door een Chinees gebakken, of worden geleverd aan huis door een Turk. In  tijden van emo-eetbuien koop ik mijn Ben en Jerry's ijs om de hoek in de nachtwinkel bij de Pakistaan. Over geen van deze mensen kan ik iets slechts zeggen. Over geen van ons allen kan ik iets slechts zeggen. Of dat was toch zo...

Sinds ik mijn leuke appartementje in het centrum van Beveren inruilde voor een huisje aan de stadskern van Sint-Niklaas, zie ik dat mijn herinneringen veel mooier zijn dan wat mijn perceptie in werkelijkheid is. De eens zo bruisende stadskern werd een doodse plek, met enkele gevaarlijke pijnpunten. Maandelijks lees ik in de krant wel een geval van zinloze agressie, wekelijks hoor ik erover vertellen maar wat het echt schrijnend maakt: bijna dagelijks maak ik het mee of neem ik het zelf waar. In de Mercatorstraat markeert een oude bloedvlek een arrestatie van even geleden. Hondenpoep op de straten geeft aan dat onze honden welgemanierd hun behoefte niet in huis doen, maar dat hun baasjes niet op zijn minst het fatsoen hebben dit op te ruimen. Overal waar ik kijk zie ik mensen die het moeilijk hebben; met zichzelf, met de omgeving, met hun financiële situatie, maar nergens zie ik nog solidariteit. Wij leven allemaal in onze eigen wereld waar enkel ons eigen leven telt. Behulpzaamheid wordt te gemakkelijk verward met bemoeizucht, dus schelden we onszelf dit maar al te gemakkelijk kwijt.

Liefste stad, ik houd van jou maar soms wordt het me teveel. Dan verlang ik naar tijden van vroeger, waar we met zijn allen tegen elkaar spraken bij de bakker. Dat we over voetpaden konden wandelen zonder te struikelen over losliggende stenen en niet meer in file stonden rond de markt. Tijden dat er op mijn tenen werd getrapt in een ontzettend drukke Stationsstraat en dat ik tijdens marktdagen een hamburger kon geven aan de bedelaar met zijn hond zonder dat iemand rond mij opmerkte dat "zo'n gedrag niet beloond dient te worden".

Kunnen we vanaf vandaag allemaal onze stoeltjes opnieuw voor onze voordeur zetten en onze buren leren kennen? Met alle mannen een tuinhuis voor de buur in nummertje 64 in elkaar steken, terwijl de vrouwen alles klaarmaken voor een barbecue in de tuin nummer 31? Kunnen we eens 5 cent voorschieten in de Carrefour wanneer de meneer voor u deze net tekort komt? Kunnen we vanaf nu zo solidair zijn als we onszelf willen noemen?

25 mei

In mijn jonge jeugdjaren, toen mijn leeftijd nog net bestond uit één cijfer, ruilde ik Tom en Jerry om voor de Zevende Dag, ergens in de periode dat Siegfried Brackes lievelingskleur (waarschijnlijk) nog rood was. Ook later keek ik op woensdagmiddag steevast naar Villa Politica. Het eerste jaar had ik absoluut geen benul waarover de personen debatteerden maar hield ik me enkel bezig met het opschrijven van alle onbekende woorden om ze nadien op te zoeken in mijn woordenboek. Ik herinner mij nog dat het eerste woord 'repressie' was. Cordon sanitaire was een van de grootste hoofdbrekers op dat moment. In het 5de leerjaar had ik de moed om mijn leerkracht, toen een synoniem voor organische Google, te vragen naar een toelichting.

In die periode werd mijn interesse voor politiek aangewakkerd. Mijn interesse, niet die van mijn leeftijdsgenoten. Nu nog steeds lijkt politiek voor de mensen van mijn leeftijd een ver-van-mijn-bed-show. Ofwel stemmen ze rechts omdat ze daarmee hopen alle Marokkanen terug naar Istanbul te krijgen. Ofwel stemmen ze links omdat ze voor de legalisering van cannabis zijn. Of ze stemmen blanco, tekenen mannetjes op hun stembiljet (indien dit nog niet digitaal is) en verkondigen dit dan heel fier als een daad van echte rebellie zonder te beseffen dat ze wel hun stem uitbrachten, zij het op de grootste partij. (noot: ik drukte mezelf wat fout uit. Blanco's worden uiteraard niet meegeteld voor de zetelverdeling doch bij het uitbrengen van zo'n stem geef je bewijze van spreken wel je fiat aan de grootste partij.) Nooit worden er doordachte keuzes gemaakt of beknopte programmafoldertjes doorgenomen. Enkel de partij die het meeste in de media verscheen, lijkt voor velen de beste. And that's too bad.

De komende weken ga ik u op uw zenuwen werken met verkiezingsprogramma's en mijn eigen opinie daaromtrent. Ik verzamel al sinds dat mooie 9de levensjaar alle partijprogramma's die ik sindsdien in mijn brievenbus kreeg. Voor mijn 18de gewoon als toiletlectuur, nadien eerder als werkmateriaal om een doordachte keuze te maken. Al die jaren kom ik steeds bij dezelfde partij uit zodat het voor de aankomende verkiezingen ook weer een uitgemaakte zaak leek. Maar sinds de vorige federale verkiezingen zijn mijn prioriteiten veranderd.

Ik kijk er naar uit. Ik hoop van u hetzelfde. (en anders kan u nog altijd zorgen dat deze blog geblokkeerd wordt zodat u er absoluut niks van merkt)



PS: Er lag deze ochtend verse lectuur van Groen Sint-Niklaas in de brievenbus dus aftrappen doen we met Groen. Prepare.

Dingen die anderen leuk vinden maar voor mij echt niet hoeven.

Naar het voorbeeld van lilith.


* schlagers
Is het echt nodig om, eender waar ge ook zijt, bij het horen van "laat de zon in je hart" recht te veren, uit volle borst mee te zingen en volkomen onbekenden bij de schouder te grijpen om de polonaise te doen? Je ne pense pas, hein.

* zelf je kleding maken
Met alle respect voor de handige madammen die de dingen maken die ik nadien koop.

* alle internetrages
Zie: planking, gallon smashing en consoorten. Alsook (sms-/) internetacroniemen zoals LOL, YOLO, ASAP.

* havermout

* 50 shades of grey
Mensen, pak aub 'zaad op mijn huid' van Amélie O. nekeer ter hande. Dan leest ge echte, humoristische situaties die niet geschreven zijn op een niveau voor lagereschoolkinderen.

* carnaval
Volwassen mensen die zich verkleden maken verachting in mij los. Vulgair is het, ik kan er niks aan doen.

* fitnessen
Wat is dat tegenwoordig met al die spierbundels (m/v)? Sinds wanneer moet iedereen sixpacks hebben en conversaties voeren over voedingsschema's, 'droog staan' en kippewit? What happened met simpele turn- en danslessen of voetbal?

* festivals

* selfies
Eentje is leuk, twee gaat nog, drie is teveel. Zeker als ge iedere keer voor de webcam staat met uw kroost op de schoot. 

* Desigual
 De lelijkste kleding die ik ooit mocht aanschouwen. De persoon die dat label heeft opgericht, verdient oprecht een award voor slechtste smaak ooit. Spuuglelijk.

* sleehakken.

Wat is uw excuus? - mijn advies aan alle moeders!

http://www.mariakang.com/

Mijn excuus is dat ik liever 3 grote borden spaghetti met extra kaas eet op dat uurtje, dat terzijde.

Tegenwoordig krijgen moeders tot een jaar na de geboorte tijd om er terug 'goed' uit te zien. Na dat jaar zijn wallen, bad hair days of zelfs een dag in joggingbroek rondhuppelen opnieuw ten strengste verboden. Laat staan dat we onszelf in die conditie nog durven voortbewegen naar de buurtwinkel om snel een fles azijn te gaan halen. Op dat jaar hebben we immers de tijd gekregen om te wennen aan ons nieuwe leven en dit volledig te organiseren en in kaart te brengen. We hebben de kans gehad om onszelf een lidmaatschap cadeau te doen van een sportvereniging, liefst met dieetadvies en dan nog graag direct nadat de gynaecoloog op het eerste postnatale consult zei dat sporten terug oké was.

Wat men meestal vergeet is dat vrouwen nog steeds verwacht worden om in dat klassieke rollenpatroon te functioneren. Wij, jawel, ook vrouwen, zijn hieraan zo verknocht dat we in alles moeten uitblinken. Er moeten elke dag versgebakken koekjes in de oven staan, zelfgebreide mutsen op het hoofd gezet worden, groenten uit onze tuin geoogst worden en bovendien moeten we een huishouden draaiende houden én eten op tafel brengen én uit gaan werken (niet te vergissen met work-out) én er nadien nog eens als een bombshell uitzien waardoor vader iedere dag zijn ego gestreeld kan krijgen wanneer een soortgenoot hem toevertrouwt dat zijn vrouw een MILF is. Vrij kort door de bocht allemaal maar dit is waar het op neerkomt. Het valt dan ook te begrijpen waarom het bombshell-gedeelte effectief op de laatste plaats belandt.

Ook niet iedere vrouw heeft geld om hun kroost elke dag bij een (te betalen!) babysit achter te laten om, met het sprankeltje energie dat nog rest, zich te laten meeslepen op de pompende beats in een fitnesszaal. Er zijn ook mensen die niet kunnen rekenen op familie of hun wederhelft, die liever de hele dag achter een gameconsole zit in plaats van op hun bloedjes van kinderen te letten.

Er zijn dus vele 'excuses' die op bovenstaande vraag kunnen geformuleerd worden.

In ieder van ons, zelfs in mij, schuilt een slanke godin die liever met het perfecte haar op straat rond zou dartelen in een strakke jumpsuit. Maar laat het alsjeblieft geen obsessie worden. Zoek niet elke dag in de spiegel naar postnataal 'babyvet' omdat bovenstaande vrouwen je met een tandpastasmile vertellen dat ze na 3 kinderen er semi-perfect uitzien. Zoek naar je kwaliteiten en neem deze voor ogen. Mevrouw Kang mag dan wel een wasbordje hebben maar het kan goed zijn dat ze er niet eens in slaagt een ei te bakken, geen tijd heeft voor haar gezin of dat ze niet dezelfde zangkwaliteiten bezit als jou. Voel jezelf niet schuldig omdat je cake at als ontbijt of omdat je niet binnen het jaar opnieuw in je oude kledingmaat geraakt.

Things take time so be patient.