Deze middag haalde ik mijn jongste dochter van school. Een stuk, want de grootste vertrok deze ochtend op boerderijklassen. De speelplaats lag er akelig stil bij. Ik babbelde nog even met wat andere moeders. Ik keek niet op mijn horloge, niet naar mijn gsm, maar naar mijn dochter die bovenop een klimrek zat te giechelen.

Onderweg naar huis koos ze zelf de muziek en mocht ze co-piloot zijn. "Links, ahnee, recht" en oeps, net te laat. Ik sloeg opzettelijk de (verkeerde) straat in die ze eerst aangaf, waarna ze met haar vingertje op het scherm van het gps-toestel zocht hoe ze zo snel mogelijk bij de vlag (aka ons huis) kon geraken. We reden een gigantisch grote omweg, maar we zagen gebouwen, mensen en dieren ("was dat nu een fleesmuis?") die we anders niet zouden gezien hebben.

Ik maakte zelf avondeten, wat rijst met homemade appelmoes en een dinoburger. Zij dekte de tafel met de benodigdheden die ik had klaargelegd, ik liet de appelmoes overkoken in de microgolfoven. Ze voegde ook één ding dat ik niet had klaargezet: een theelichthouder. Ze deed er een theelichtje in en vroeg of ik het wou aansteken. "Hihi, da's wel veel te gezellig he?"
"Jij hebt wel je best gedaan, mama. Ik ben fier op jou!", zei ze met haar mond vol dinoburger. Het kind dacht waarschijnlijk dat ik een hele middag bezig was geweest met het vormgeven van een hamburger zodat zij van een T-rex kon smullen maar he, 't kon haar maar smaken. Ze at alles op zonder gemor, zelfs haar appelmoes!

We gingen samen in bad. Ze vertelde verhaaltjes en ik moest raden of ze echt waren gebeurd. Soms verzon ze een verhaaltje en riep ik "verzonnen!" terwijl ze bleef volhouden dat het echt gebeurd was. (Als iemand van jullie ooit hoort dat wij een egel hebben opgegeten omdat ie lijkt op een vogelnestje: that dit not happen.) Haar pyjama hing op de verwarming. Toen ze die aantrok klonk er een gelukzalige zucht.

Onderweg naar bed nam ik haar op mijn arm. Ik stopte mijn neus in haar versgewassen haren en snoof de geur van de shampoo op. Ik hield ze zo stevig vast dat ik dacht dat ze in twee zou breken als ik mijn greep nog iets steviger aanvatte. Maar dat deed ze niet. Ze legde haar hoofd op mijn schouder. Tijdens het verhaaltje zei ze: "Nu was een leuke dag. Wij zijn nu echt dikke vrienden. Gaan we dat morgen opnieuw doen?". Het was een zin die mij de hemel inprees, maar ook de hel aanduidde.

In mijn hoofd klinkt al enkele dagen dezelfde boodschap. Kan ik het maken om, als moeder van twee kinderen, de ellendige lange rust te nemen die mijn huisarts me aanbeveelt? Kan ik het maken om niet meer te werken voor een loon, maar terug te vallen op een ziekteuitkering die slechts 60% hiervan omvat, enkel en alleen omdat mijn hoofd nu liever in de neerslachtigheid vertoeft? Vandaag maakte de eenstemmigheid plaats voor een tweede stem: hoe kon ik het maken om al deze momenten aan mij voorbij te laten gaan en door het leven te haasten?

U vindt mij vannacht in bed met een vers topic om over te piekeren. Ik wou dat ze in mijn hoofd ook lekkere latte's serveerden far past bedtime.

Some guys have all the luck.

Source

Ik heb u dat al eens uitgelegd een tijdje geleden. Dat leven van mij, dat gaat niet zoals gepland. Maar het loopt en het stokt en het valt, zoals dat bij u ook wel zal zijn. Net zoals dat bij mijn vrienden gaat trouwens. Want, in mijn kleine vriendschappelijke cirkel gaat iedereen aan voortplanting doen. En funderingen leggen, zo die waarbij ge over 30 jaar rond de kerstboom kunt zitten op zelfgekozen tegels met mogelijke kleinkinderen, gevulde pampers en reflux incluis, op de schoot. Of de connemara doen. Servietten in de lucht, laat de witte duiven vliegen en pas de naam bij de deurbel aan naar 'fam. *insert achternaam manspersoon*'. 

Ik post intussen op mijn facebook gigahilarische tekstjes over vrienden die een leven uitbouwen en ik die dingen wil bakken zonder dik te worden (mission sowieso not accomplished). Mijn inner 8-jarige kijkt al wat triestig toe, Barbie-rollenspel in het achterhoofd, van "kind, hadden wij niet afgesproken dat uw leven nu wel al schoon in elkaar zou zitten?". En jazeker. Elke dag slaak ik een diepe zucht omdat ik nog steeds niet kan spreken over 'mijn man' maar wel over 'mijn lief'. Bij 'mijn lief' voel ik me soms een beetje een cougar die desperate haar jeugdigheid vastklampt door tieneruitdrukkingen te gebruiken. Het is in ieder geval wel beter dan 'partner', dat de relatie wat zakelijk benadert en eventueel openstaat voor wat vrije interacties, schoon afgesproken via Ashley Madison. In ieder geval, die ringvinger van mij blijft leeg. Ik probeer tevens mijn hormonen onder controle te houden, die alsnog in overdrive gaan en Spongebobgewijs "ik ben er klaar voor! Ik ben er klaar voor!" scanderen bij de gedachte aan een gevulde baarmoeder. Twee kinderen en nog steeds niet content, seriously. En alsof dat nog niet genoeg was, hunker ik ook nog naar mijn eigen gekozen tegels (of cementvloer, ik doe niet moeilijk). Zo een vloer waar mijn kinders goeie herinneringen aan hebben en waar generaties zich op thuisvoelen.

Ik week natuurlijk wel een beetje af van mijn Barbie-rollenspel. Uiteraard moet mijn toekomstige geen kale Actionman zijn met Van Laere als achternaam. Ik moest ook niet perse een dierenarts worden met een voorliefde voor kleine beige puppy's en zwanger worden van tweelingen. Dat zijn zo dingen die ik met plezier van mijn lijst schrapte. Maar zo dat gezin in al zijn traditionele vormen, zo simpel en doorsnee als het maar kan zijn, daar smelt ik nog steeds voor.

Daar smelten mijn vriendinnen dus ook voor. Ge kunt ze natuurlijk geen ongelijk geven. 
Maar terwijl mijn ene vriendin geconfronteerd werd met een shitload aan jaloezie omdat ze in haar eentje een huis kocht en daardoor kostbare vriendschappen zag stranden, lukte het mijn andere vriendin niet om snel zwanger te worden. Een ander exemplaar zit nog steeds opgescheept met een cheating boyfriend, en andere met eindeloze verbouwperikelen, waar eindelijk licht in de tunnel tevoorschijn komt. Maar stuk voor stuk hebben ze iets wat een ander niet heeft. Geen enkele heeft het voltooide gevoel alsof al hun levensdoelen vervuld werden. De één heeft een interieur en relatie uit de boekskes, de andere kinderen en een bouwgrond, of een job om voor te moorden, of een bankrekening die al dat online shoppen trekt. En waarom zouden we daarvoor een afgunstige blik op hun levens moeten werpen? Da's zo zotjes. We ploeteren allemaal.

Some guys have all the luck, in welk opzicht ge dat bekijkt. Rest ons enkel dankbaar te zijn voor hetgeen we al hebben en die pollekes te kussen. De rest komt wel in orde. Al was 't maar in onze dromen. En terwijl ge bezig zijt om zoveel te hopen voor uzelf, gunt een ander ook wat geluk. Dat maakt de wereld zoveel schoner.

Het geluid van de zomer

Muziek is verbonden met onze gevoelens, aan herinneringen, aan personen. Bij mijn eerste lief hoort Lemon Tree van Fools Garden. Ik krijg nog altijd kiekevel als ik terugdenk aan de periode dat ik totally into vriendenboekjes was. Ik vulde mijn pepe zijn vragen in terwijl hij die vanuit zijn zetel beantwoordde. Zijn lievelingsmuziek? 'Nat King Kool' pende ik toen neer. Hij kon mij geen plaat laten horen, maar neuriede een liedje met zijn ogen dicht, terwijl hij met zijn hand op zijn bovenbeen tikte. En mijn allereerste ervaring met muziek, dat moet wel met Ebbenhout Blues geweest zijn, toen ik lag te plonzen in bad, ergens rond mijn 2de levensjaar, in mijn ouderlijk huis. De radio stond aan in de keuken, en ik herinner me de beigekleurige badkuip die levensgroot leek.

Het geluid van vorige zomer, dat was  Shots & Squats van Vigiland. Ik hoorde het voor de eerste keer op de radio in een Zweedse taxi, toen die ons van de luchthaven naar ons hotel bracht. Toen onze vakantie ten einde was, keerden we in 2 aparte taxi's terug naar de luchthaven. De taxichauffeur van Phéline en mij heette Ahmad. Hij onderbrak ons gesprek prompt om de muziek a bit louder te zetten. "Is good, Swedish quality!". Sindsdien, fan van Shots & Squats van 't eerste uur.



Maar, het geluid van deze zomer is van een totaal ander kaliber. Minder patserig, minder beats, maar meer tederheid, wat mellow en toch ook sterk. Ook wel een beetje schoon om naar te kijken, uiteraard want hallokes, wat een vrouw. Ik ben geen muziekrecensent, maar goed, dat maakt niet dat ik minder van Lianne La Havas houd. We spelen haar muziek hier al op ieder moment dat we nood hebben aan melodieuze, easy muziek, waar ons hart een beetje warmer van wordt en ons hoofd een beetje rustiger.

Het was al mijn sound of summer sinds ik mijn dochter filmde die groentjes sneed. Een moment waarop ge het geluk zo door u voelt vloeien en uw beide pollekes kunt kussen omdat ge dat moment moogt beleven met uw eigen nageslacht, dat ge de wereld en meer zou gunnen opdat ze mogen opgroeien tot schone, goedhartige vrouwen die sterk, maar recht, in hun schoenen staan. (ik liet mij hiervoor een beetje gaan over mijn kinderen, excuses).

Anyhows, Lianne La Havas kleeft aan vele van onze zomerherinneringen vast. Ik beloofde Phéline alvast naar het eerstvolgende concert mee te nemen in België.

Have a heart.

Het begon deze ochtend. Ik stond met de kinderen in de file op weg naar school. Terwijl Siska Schoeters op Studio Brussel liet horen dat er een explosie was geweest in de luchthaven van Zaventem, maakte mijn hart een sprongetje. Je denkt in je achterhoofd aan een terroristische daad maar ergens hoop je op een technisch defect of zulks. Hoe kan je nu verwachten dat mensen van vlees en bloed hun soortgenoten willen treffen door zulke wrede daden? Niet veel later volgde een emotioneel bericht van Eva Daeleman op de radio, waarbij ik plotsklaps de tranen voelde opborrelen in mijn ooghoeken. Het was zover. De gedachte in mijn achterhoofd trad op de voorgrond en maakte plaats zoveel zorgen. Mijn kinderen vroegen zich af waarom ik weende.

Het is geen kwestie van meerwaarde, die mening hier van mij. Het is eerder een kwestie van een wrang gevoel in de maag. Het gevoel dat je hebt wanneer je absoluut iets wil delen met iemand uit ongenoegen, ongeloof of misschien toch wel een hunkering naar enige vorm van solidariteit. Ik zie veel mooie gebaren. De Belgische driekleur is overal vertegenwoordigd, heel de wereld post bemoedigende tekstjes op sociale media, er worden mooie teksten met krijt geschreven op het Beursplein. Het zou dus wel zeer cru zijn om te beweren dat er van medeleven of solidariteit geen sprake is. Maar ik zie ook heel veel dingen passeren waar mijn maag steeds weker van wordt. Het is de schuld van de vluchtelingen want het zijn allemaal terroristen. Het is de schuld van de moslims, want alé, iedereen weet toch dat dat allemaal terroristen zijn. Of ook een beetje van de maatschappelijke diversiteit. Die Vlaamse waarden hadden we moeten verdedigen, verdorie! Of nee, het zijn die verdomde gastarbeiders die al decennia lang hun gebroed niet onder controle kunnen houden! Het is de schuld van iedere mens die niet blank is of geen Vlaamse achternaam heeft. De schuld wordt doorgeschoven naar iedereen die gelooft in de Islam of die gewoon een niet-blanke huidskleur heeft. Er worden Vlaams Belang-slogans herpost op sociale media, de erbarmelijke omstandigheden van vluchtelingen worden bejubeld en hey, ik las enkele minuten geleden zelfs dat men in tijden van Hitler van dit soort terrorisme geen last had want toen was het beter. En dat, beste lezer, dat doet mij zoveel zeer en laat mij zo hard walgen dat ik er toch iets over moet zeggen.

Ik weiger te geloven dat de Turkse bakker van het lekkerste stokbrood iemand is die in zijn vrije tijd IS-filmpjes bekijkt. Ik weiger te geloven dat de vroegere tuinman van mijn grootmoeder bij het snoeien van de haag liever de haagschaar rond haar nek wou zetten omdat ze geen hoofddoek droeg. Ik weiger te geloven dat de man die onze pakketjes op kantoor afgeeft in zijn living een IS-vlag heeft hangen. Ik weiger te geloven dat de man die mij onlangs om de weg vroeg naar zijn sollicitatieplek en mij nadien de hand schudde ter bedanking, eigenlijk in zijn gedachten mij onthoofde terwijl hij een vers uit de Koran reciteerde. Ik weiger te geloven dat mijn vriendin of haar ouders, die ooit in dit land kwamen als oorlogsvluchtelingen, de aanslagen herbekijkt en zich in de pollekes wrijft voor wat er vandaag gebeurde. Ik weiger zulke meningen te delen. Ik weiger te geloven dat er meer kwaad is in de wereld dan goeds.

Dus alstublieft, wees mild, denk na, wees lief voor uw medemens. Want laat liefde nu het enige zijn wat ons nog rest wanneer de wereld verbittert.

Goed advies moogt ge nooit in de wind slaan.

Ik schrijf u vanuit mijne zetel. Naast mij staat een Orangina die ik gisteren zonder schaamte van de rekken in de Action griste als een afkickende frisdrankenjunkie (true story). Ik las onlangs ergens dat ge uw calorieën nooit moogt drinken maar enkel moogt eten. Sindsdien drink ik enkel nog thee en bruiswater, maar promoties van Orangina kan ik nooit weerstaan.

Op mijn schoot ligt een geweldig zacht fleecedekentje dat ik deel met de jongste dochter, die me te pas en te onpas vraagt om nog eens aan haar spieren te voelen. Sterke meisjes zijn namelijk de max. De oudste is momenteel naar de Chiro en ligt waarschijnlijk as we speak in een plas modder te ploeteren, of ze staat erop toe te kijken terwijl anderen dat doen en maakt zichzelf bijzonder vies van die smurrie.

Op mijn scherm typte ik 'www.bloglovin.com' in om 251 ongelezen blogposts te trotseren. Momenteel schroefde ik het aantal terug tot 72 posts want, I kid you not, zeker een kwart van de Berg der Ongelezene bestond uit samenwerkingen met één of andere merk/pr-bureau. Seriously guys, mijn hard bloedt wanneer ik zie dat getalenteerde bloggers inhoudsloze blogjes schrijven om toch de gratie van één of ander merk of pr-bureau te krijgen. En alhoewel ik niet tegen dat reclame maken ben, want iedereen moet de kost verdienen, toch wil ik nog altijd een soort van passie en overtuiging voelen in wat ge schrijft. Ook al is het om een product te kopen. Anyhow, ik las dus blogposts, onder mijn fleeceke, in alle rust. Dat was al geleden van sinds mijn haar nog bruin kleurde. Ik genoot met volle teugen en nam de tijd om elk woord rustig in me op te nemen, plaatjes te kijken en een soort van gelukzalig gevoel over mij neer te laten dalen. Dit was dus blijkbaar wat het woord 'onspannen' inhield.

Mijn lief zit momenteel achter zijn computer zijn nieuwgekochte strips te catalogiseren. Hij is een tijdje geleden gestart met het verzamelen van strips, tot mijn groot jolijt, want momenteel heeft hij elk weekend wel een paar rommelmarkten op zijn verlanglijstje staan terwijl ik hem vroeger met geen stokken naar buiten kreeg om tussen een ander zijn bazaar te lopen. Win-win, die hobby van het lief.

Anyhow, ik schrijf u dit eigenlijk allemaal om te vertellen hoe chill het hier wel niet is. En dat terwijl ik gisteren eigenlijk een grootse planning had gemaakt op poetsvlak. Ik maakte gisteren alle vloeren uitgebreid schoon, en schrobde de keukenkastjes langer dan ik had gedacht om ze proper te maken. Ik had voor vandaag ook nog een uitgebreid to do-lijstje gemaakt, omdat poetsen gewoon moet maar...
ik zei gisterenavond luidop tegen mezelf: "het is weekend, fuck this shit!" (want soms ben ik een soort van ghettogangster), toen mijn lief mij een kasticket liet zien:

Zij die mij volgen op facebook of instagram zullen dit gisterenavond zien passeren hebben en werkelijk, het is advies om op te volgen.

Ik stel voor dat ge ook eens om een pak kippeneten rijdt naar de Aveve en hun advies opvolgt.
Tenzij ge van kippeneten/rijden/den Aveve niet vrolijk wordt, dan moet je het niet doen. ;-)




(Ik werd er niet vrolijk van deze blogpost gisteren nog eens na te lezen dus deed ik het maar deze middag tijdens mijn lunchpauze. Because I can.)

Ain't no stressin' , I'm just PMSing

Dit hoeft geen introductie, zolang je het vorige maar in jouw achterhoofd houdt.

Dingen die me de voorbije week aan het wenen brachten:

* mezelf
* het kammen van mijn haar. Ben ik echt de enige die 5 minuten na borstelen al opnieuw semi-dreadlocks in het haar heeft?!
* de keuze tussen Toblerone of een chocolade paasei (wit of melkchocolade, belangrijke info)
* de keuze tussen dik blijven of normale proporties aannemen. Dat laatste zou betekenen dat ik de keuze zou moeten maken tussen Toblerone, een chocolade paasei of gewoon niets. (want ik ben dan ook niets waard *adds more drama*)
* Gru die het verhaaltje van de drie kleine katjes voorlas, vooral het deel waar hij hun vacht borstelt. Zo ontroerend.

* het opmaken van mijn bed

Dingen die me de voorbije week vrolijk maakten:

* mezelf bloemen cadeau doen

* praten als a true gangsta. Wadup? Trouwens ook Gold Digger van Kanye West helemaal meezingen/-rappen. Alleen "she went to the doctor 'nd got lipo with your money" deed mij wenen. (STOP MET HET ETEN VAN DIE CHOCOLADE!!!)
* chocolade (excuses)

* het gehele repertoire van Otep. Zoveel te depressiever de teksten, zoveel te beter het werkt.
* het einde van het WK. Ik heb er enorm van genoten maar ach, ik heb die nachtrust zo hard gemist!
* zijn stem. En het gevoel dat niets moet.